Jan Kąkolewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Zdzisław Kąkolewski
„Dziadek”, „Gracjan”, „Józef”, „Stefan”, „Zaremba”
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 23 grudnia 1893
Pobiedziska
Data i miejsce śmierci 22 września 1977
Poznań
Przebieg służby
Lata służby 19141940
(od 1928 roku w Straży Granicznej)
Siły zbrojne Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Związek Walki Zbrojnej,
Orzel AK.jpg Armia Krajowa,
Polska Armia Ludowa
Jednostki Korpus Ochrony Pogranicza
Główne wojny i bitwy powstanie wielkopolskie,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Jan Zdzisław Kąkolewski ps. „Dziadek”, „Gracjan”, „Józef”, „Stefan”, „Zaremba” (ur. 23 grudnia 1893 w Pobiedziskach, zm. 22 września 1977 w Poznaniu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przed pierwszą wojną światową organizator I Drużyny Harcerskiej im. W. Jagiełły w Poznaniu. Od grudnia 1918 walczył w powstaniu wielkopolskim. Awansowany w 1919 do stopnia podporucznika. W latach 1919–1920 brał udział w wojnie z bolszewikami. W 1922 w stopniu kapitana piechoty służył w 6 pułku piechoty Legionów[1]. Z dniem 26 lutego 1925 roku otrzymał przeniesienie do Korpusu Ochrony Pogranicza[2]. Od marca 1929 roku na stanowisku komendanta Placu Kalisz[3]. Z dniem 1 lutego 1933 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

W 1939 walczył w kampanii wrześniowej, m.in. w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy został członkiem Związku Walki Zbrojnej w Siedlcach. W latach 1941–1943 był komendantem Narodowej Organizacji Wojskowej na terenie Białostocczyzny. Od 1943 w Armii Krajowej. Latem 1944 przeszedł do Polskiej Armii Ludowej. Jako pułkownik brał udział w powstaniu warszawskim.

Jan Kąkolewski jest patronem Szkoły Podstawowej w Pomarzanowicach.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista starszeństwa oficerów zawodowych, Warszawa: MSWojsk., 1922, s. 65.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 75 z 21 lipca 1925 roku, s. 398.
  3. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 33, 508.
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 2630 z 16 lutego 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 8 poz. 239)
  5. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1982 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 38, poz. 1812)
  6. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 66)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]