Jan Kazimierz Gniewosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy kasztelana zawichojskiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Jan Kazimierz Gniewosz
Ilustracja
portret trumienny ok. 1708
Herb
Rawicz
Ojciec Jan
Matka Zuzanna z Tomickich
Żona

Franciszka z Białobłoków Korniaktówna
Anna Leszczyńska

Jan Kazimierz Gniewosz herbu Rawicz[1] – kasztelan zawichojski w latach 1700-1703, podstoli sandomierski w latach 1693-1700, marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1703 roku.

Poseł na sejm 1693 roku (drugi). Był członkiem konfederacji sandomierskiej 1704 roku[2].

Właściciel Oleksowa, Sarnowa, Sławczyna w powiecie radomskim, Abramowic i Woli w powiecie lubelskim. W 1693 roku założył na gruncie wsi Oleksów miasteczko Gniewoszów[3].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Herbarz polski, t. I, Lipsk 1839-1846, s. 382.
  • Urzędnicy województwa sandomierskiego XVI-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Krzysztof Chłapowski i Alicja Falniowska-Grabowska. Kórnik 1993, s. 179.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. podawana data śmierci w 1703 roku jest przedwczesna, gdyż występuje jeszcze aktach konfederacji sandomierskiej w 1704 roku
  2. Actum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, s. H2.
  3. Zofia Trawicka, Życie polityczne szlachty województwa sandomierskiego w drugiej połowie XVII w., [w:] Między monarchą a demokracją. Studia z dziejów Polski XV–XVIII wieku, red. A. Sucheni-Grabowska, A. Żaryn, Warszawa 1994, s. 318.