Jan Klecha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Klecha
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1910
Zielonka Górna
Data śmierci 5 października 1977
Zawód, zajęcie polityk
Stanowisko poseł na Sejm Ustawodawczy (1947–1952) i na Sejm PRL I, III, IV, V i VI kadencji (1952–1956, 1961–1976)
Partia NPCh, ZLCh „Samopomoc”, KPP, PPR, PZPR
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy

Jan Klecha, pseud. Filozof, Stary (ur. 1 maja 1910 w Zielonce Górnej, zm. 5 października 1977) – działacz komunistyczny, poseł na Sejm Polski Ludowej w latach 1947–1956 i 1961–1976.

Syn Adama i Antoniny. Po ukończeniu szkoły powszechnej (w latach 1926–1942) pracował w rodzinnym gospodarstwie. W okresie przedwojennym działał w Niezależnej Partii Chłopskiej, Zjednoczeniu Lewicy Chłopskiej „Samopomoc” i od 1930 do 1938 w Komunistycznej Partii Polski, w której był sekretarzem Komitetu Gminnego w rodzinnej wsi i członkiem Komitetu Powiatowego KPP w Janowie Lubelskim. W latach 1937–1939 pełnił funkcję prezesa Spółdzielni Spożywców „Świt” w Rzeczycy Ziemiańskiej. Od 1942 należał do Polskiej Partii Robotniczej. Do 1944 prowadził działalność konspiracyjną także w Armii Ludowej i Gwardii Ludowej. Od lipca 1944 do 1946 był I sekretarzem KP PPR w Kraśniku. W styczniu 1945 został pełnomocnikiem Komitetu Centralnego partii na trzy powiaty na Mazowszu. W 1945 odbył trzymiesięczny kurs w Centralnej Szkole PPR w Łodzi. W grudniu 1945 był delegatem na I Zjazd PPR. W latach 1946–1950 kierownik Wydziału Rolnego Komitetu Wojewódzkiego PPR i (od 1948) Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Lublinie. Był także członkiem egzekutywy KW oraz przewodniczącym Wojewódzkiej Komisji Rolnej i Zarządu Wojewódzkiego Związku Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Lublinie. Od 1947 do 1952 był posłem na Sejm Ustawodawczy z okręgu nr 17 (Chełm). W latach 1952–1956 (ponownie z okręgu chełmskiego) i 1961–1976 (z okręgu kraśnickiego) pełnił mandat posła na Sejm PRL I, III, IV, V i VI kadencji. Był delegatem na siedem pierwszych zjazdów PZPR. Od marca 1950 do stycznia 1953 i od kwietnia 1957 do kwietnia 1973 zastępca kierownika Wydziału Rolnego KC PZPR (odpowiednik wiceministra rolnictwa). Był I sekretarzem KW PZPR w Olsztynie od stycznia 1953 do października 1956. W latach 1954–1959 zastępca członka, następnie (do 1964) członek KC. W czerwcu 1964 został członkiem Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR. Od 1973 na emeryturze. Od grudnia 1975 do końca życia zasiadał w Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR.

Był odznaczony m.in. Orderem Budowniczych Polski Ludowej (1972)[1] oraz Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 201 z 22 lipca 1972. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 3, Warszawa 1992, s. 177
  • Informacje w BIP IPN