Jan Koelichen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Edward Koelichen
Ilustracja
pułkownik lekarz pułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia 14 października 1871
Warszawa
Data śmierci 26 października 1952
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki Szpital Okręgowy Nr I
Stanowiska ordynator
Późniejsza praca ordynator w Szpitalu Ewangelickim w Warszawie
Grób neurologa Jana Koelichena na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie

Jan Edward Koelichen (ur. 14 października 1871 w Warszawie, zm. 26 października 1952) – polski lekarz neurolog, pułkownik lekarz Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1899 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie przez dwa lata pracował na oddziale chorób wewnętrznych Jakowskiego. W tym czasie zaczyna się interesować neurologią i chorobami nerwowymi i rozpoczyna studia naukowe w prywatnej pracowni Edwarda Flatau w Warszawie. W 1901 roku jedzie do Berlina gdzie pracuje w poliklinice Oppenheima i Mendla przez dwa lata. Studiuje u Kraepelina w klinice umysłowo chorych w Heidelbergu i w klinice Erba, prowadzonej przez Hoffmanna. Od 1903 do 1906 pracował na oddziale neurologicznym Edwarda Flataua w szpitalu starozakonnych na Czystem gdzie publikuje szereg prac nad schorzeniami rdzenia. Od roku 1906 do 1914 prowadzi przychodnię dla nerwowo chorych w Szpitalu Ewangelickim i Karola i Marii. W czasie wojny od 1914 roku pracuje w Lazarecie Miejskim dla rannych od chwili wejścia Niemców. Od 1915 roku do 1918 prowadzi badania laboratoryjne nad drogami chłonnymi w układzie nerwowym w pracowni neurologicznej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, prowadzonej przez Flataua na Śniadeckich (Kalista) 8[1].

Z dniem 13 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego w chrakterze lekarza wojskowego, w stopniu kapitana[2]. W latach 1918-1928 był ordynatorem Oddziału Chorób Nerwowych w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, a następnie w Szpitalu Okręgowym Nr I w Warszawie. Jednocześnie, od początku 1920, był redaktorem naczelnym czasopisma „Lekarz Wojskowy”. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 45. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. Pełniąc służbę w szpitalu pozostawał na ewidencji Kompanii Zapasowej Sanitarnej Nr I, a od 1921 - 1 Batalionu Sanitarnego[3][4][5]. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa-Miasto. Jako oficer stanu spoczynku posiadał przydział mobilizacyjny do Kadry Zapasowej Szpitala Okręgowego Nr I[6].

Był jednym z założycieli Warszawskiego Towarzystwa Neurologicznego i pisma Neurologia Polska. W latach trzydziestych był ordynatorem w Szpitalu Ewangelickim Zboru Ewangelicko-Augsburskiego w Warszawie przy ulicy Karmelickiej 10. Mieszkał wówczas przy Alei Frascati 2[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefan K. Pieńkowski: Jan Koelichen. Warszawa: Nakładem "Lekarza Wojskowego", 1929.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 2 z 12 stycznia 1919 r., s. 53.
  3. Rocznik oficerski 1923, s. 1113, 1123, 1197.
  4. Rocznik oficerski 1924, s. 1003, 1017, 1078.
  5. Rocznik oficerski 1928, s. 709, 724.
  6. Rocznik oficerski rezerw 1934, s. 375, 740.
  7. Stanisław Konopka, Rocznik Lekarski ..., s. 1187, 1290.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Rocznik oficerski rezerw 1934.
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Stanisław Konopka, Rocznik Lekarski Rzeczypospolitej Polskiej na 1936 rok, Biuro Propagandy Polskiej Medycyny przy Naczelnej Izbie Lekarskiej, Warszawa 1936.
  • Herman EJ. Historia neurologii polskiej. Polska Akademia Nauk, Monografie z dziejów nauki i techniki, Tom XCVII, Wrocław 1975