Jan Krenz-Mikołajczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Krenz-Mikołajczak
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 marca 1907
Poznań
Data i miejsce śmierci 15 grudnia 2002
Poznań
Dyscypliny wioślarstwo
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
brąz Los Angeles 1932 wioślarstwo
(dwójka bez sternika)
Mistrzostwa Europy
Złoto Liège 1930 Mistrzostwa Europy w Wioślarstwie 1930 - dwójka bez sternika
Srebro Bydgoszcz 1929 Mistrzostwa Europy w Wioślarstwie 1929 - dwójka bez sternika
Srebro Paryż 1931 Mistrzostwa Europy w Wioślarstwie 1931 - czwórka bez sternika

Jan Stanisław Krenz-Mikołajczak (właściwie Jan Krenz, ur. 30 marca 1907 w Poznaniu, zm. 15 grudnia 2002 tamże) – sportowiec polski, odnoszący największe sukcesy w wioślarstwie. Zajmował się także narciarstwem, łyżwiarstwem, sportami motocyklowymi, tenisem oraz żeglarstwem. Jan Krenz-Mikołajczak mierzył 172 cm i ważył 68 kg. Tak niski wzrost i waga wyczynowego wioślarza była w czasach przed wprowadzeniem wagi lekkiej zjawiskiem niespotykanym (w sporcie tym wzrost i zasięg ramion dają ogromną przewagę, a i waga jest bardzo istotna)[1][2].

Ukończył w Poznaniu Wyższą Szkołę Inżynierską (inżynier budownictwa)[3]. Reprezentował kilka klubów poznańskich – AZS, Surmę, Jachtklub Wielkopolski i Klub Wioślarski z roku 1904. Największym sukcesem wioślarskim był brązowy medal olimpijski w Los Angeles w 1932 roku, zdobyty wspólnie z Henrykiem Budzińskim w konkurencji dwójek bez sternika[3]. Miał także trzy medale mistrzostw Europy, w tym złoty (1929 – 2. miejsce w dwójkach bez sternika, 1930 – 1. miejsce w dwójkach bez sternika, 1931 – 2. miejsce w czwórkach bez sternika, 1933 – 4. miejsce w czwórkach bez sternika). Zdobył 9 tytułów mistrza Polski (w dwójkach i czwórkach bez sternika).

Syn Macieja Stefana i Marianny Lewek[3], ojciec dwójki dzieci (syn Paweł i córka Ewa), które także z sukcesami uprawiali tę dziedzinę sportu.

W 1943 został wywieziony na budowę niemieckiej linii obrony (Witebsk, Orsza, Smoleńsk), na drodze odwrotu (Prusy Wschodnie) został „przejęty” przez Armię Czerwoną i wywieziony do obozu pracy pod Leningradem[4]. Wolność odzyskał (1946) salwując się ucieczką z jenieckiego transportu. Po wojnie zamieszkał w rodzinnym Poznaniu, odbudował dom, skończył studia. Pracował przy odbudowie i rozbudowie Poznania, Leszna, Jarocina i Katowic.

Laureat Wielkiej Honorowej Nagrody Sportowej (1930)[5]. Po zakończeniu kariery sportowej pracował jako trener, działacz sportowy, sędzia, animator ruchu sportowego (jeszcze po siedemdziesiątce – pomimo kłopotów ze wzrokiem i słuchem – uczył wnuczki jazdy na łyżwach); pozostawał aktywny w polskim ruchu olimpijskim, pod koniec życia będąc najstarszym polskim olimpijczykiem. Został mu nadany tytuł honorowego członka Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich (1999), miał również m.in. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1998)[6]. Niezależnie od aktywności zawodniczej i trenerskiej pracował także w zawodzie inżyniera budowlanego.

Jan Krenz-Mikołajczak został pochowany na Poznańskim cmentarzu na Bluszczowej[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Poznańskie wiosła. poznanskiehistorie.blogspot.com (pol.) [dostęp 2018-11-19]
  2. times.pl (pol.) [dostęp 2018-11-19]
  3. a b c Wryk 2015 ↓, s. 329.
  4. a b Wryk 2015 ↓, s. 330.
  5. Mała encyklopedia sport. T. 2. Warszawa: Sport i Turystyka, 1987, s. 604. ISBN 83-217-2564-3.
  6. M.P. z 1999 r. nr 6, poz. 68

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Głuszek, Polscy olimpijczycy 1924-1984, Warszawa 1988
  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 329-330. ISBN 978-83-64864-22-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]