Jan Legierski (1911–1944)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Legierski (ur. 17 czerwca 1911 w Koniakowie, zm. 1944) – polski narciarz, medalista mistrzostw Polski.

Ukończył szkołę podstawową w Koniakowie. Reprezentant Polski w kombinacji klasycznej, mistrz Węgier, najlepszy narciarz Okręgu Śląskiego. W 1934 brązowy medalista mistrzostw Polski w sztafecie 5 x 10 km i konkursie skoków w barwach Śląskiego Klubu Narciarskiego.

Karierę Legierskiego przerwał wypadek w czasie zawodów w Wiśle-Łabajowie. Po powrocie nie zdołał odzyskać dawnej formy. W 1944 aresztowany przez hitlerowców i zamordowany.

W Istebnej organizowano zawody narciarskie o puchar jego imienia.

Był żonaty (żona Władysława); pozostawił troje dzieci m.in. syna Kornela oraz córki Genowefę i Martę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Legierski (ur. 1952) – inny narciarz, również z Koniakowa;

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Golec J., Bojda S., Słownik biograficzny ziemi cieszyńskiej, t. 1, Cieszyn 1993, s. 175.
  • Andrzej Więcek, Zbigniew Łojewski, Henryk Kurzyński, Adam Parczewski, Maciej Rychwalski, Janusz Waśko Mistrzostwa Polski w narciarstwie klasycznym i alpejskim 1920-2013, wyd. Nowy Sącz-Warszawa-Zamość 2014