Jan Mischke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Antoni Mischke
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1868
Nowy Sącz
Data i miejsce śmierci 17 grudnia 1943
Zabierzów
Przebieg służby
Siły zbrojne War flag of Austria-Hungary (1918).svgArmia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svgWojsko Polskie
Stanowiska dowódca 12 Pułk Piechoty, dowódca VI Brygady Piechoty Legionów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Kawaler Orderu Leopolda Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej Krzyż Wojskowy Karola

Jan Antoni Mischke vel Mische (ur. 10 maja 1868 w Nowym Sączu[1], zm. 17 grudnia 1943 w Zabierzowie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jan Antoni Mischke urodził się 10 maja 1868 roku w Nowym Sączu, w rodzinie Wirgiliusza i Kornelii Skąpskiej. W latach 1878–1882 uczęszczał do I Gimnazjum w Nowym Sączu. W latach 1882–1889 uczył się w szkołach kadetów w Wiedniu i Budapeszcie. Od 1886 roku był podchorążym w c. i k. 29 pułku piechoty w Temeszwarze, a od 1889 roku oficerem zawodowym piechoty cesarskiej i królewskiej armii. Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Korpuśnej w Wiedniu w 1901 roku awansowany został na kapitana I klasy i skierowany do służby w Bośni (Turla). Kapitan 2 klasy z 1905 roku, major z 1913 roku w c. i k. 20 pułku piechoty w Nowym Sączu. W czasie I wojny światowej dowódca batalionu na froncie rosyjskim, potem rumuńskim i włoskim. Od grudnia 1917 roku dowódca c. i k. 110 pułku piechoty na froncie rosyjskim. Pułkownik z 1918 roku. Z powodu choroby zdał dowództwo pułku.

1 listopada 1918 roku został mianowany dowódcą Pułku Piechoty Ziemi Wadowickiej, który w styczniu 1919 roku został przemianowany na 12 pułk piechoty. 29 kwietnia 1919 roku został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1918 roku[2]. Obowiązki dowódcy pułku objął dopiero 7 marca 1919 roku[3]. Od 8 maja do 18 czerwca tego roku dowodził 12 pułkiem piechoty i Grupą Operacyjną w walkach z Ukraińcami między innymi w obronie Trembowli[4].

Ze względu na chorobę znalazł się w rezerwie. W 1920 roku krótko był komendantem wojennym Twierdzy Brześć. Od 10 czerwca do 17 sierpnia 1920 roku dowodził VI Brygadą Piechoty Legionów[5][6]. Walczył z 1 Armią Konną Siemiona Budionnego na Wołyniu i Lubelszczyźnie oraz uczestniczył w kontruderzeniu znad Wieprza.

28 sierpnia 1920 roku objął dowództwo XXXI Brygady Piechoty[7], walczył na kierunku Włodawa, Drohiczyn do Nieświeża. 1 listopada 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu pułkownika. Osiadł w Krakowie. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady. Wypędzony przez Niemców z Krakowa osiadł w Zabierzowie, gdzie zmarł.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Giza w przeciwieństwie do pozostałych biografów, jako miejsce urodzenia generała podaje Stary Sącz.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 50 z 8 maja 1919 roku, poz. 1583.
  3. Autorzy Księgi chwały piechoty podali, że płk Jan Mishke dowodził pułkiem wyłącznie w dniach 7-18 marca 1919 roku. Data „18 marca” jest ewidentną pomyłką redakcyjną. Według tych samych autorów pułkownik Mischke miał dowodzić pułkiem do 18 czerwca 1919 roku.
  4. Franciszek Mucha, Zarys historii wojennej ..., s. 5 i 9 podał, że pułkownik Mischke 8 maja 1919 roku przybył z Wadowic do Zimnej Wody na front ukraiński, gdzie objął dowództwo nad pułkiem i sprawował je w czasie polskiej ofensywy majowej.
  5. Wykaz pułkowników i podpułkowników, którzy dowodzili dywizjami lub brygadami L.dz. 622/Tjn. z 1927 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/121, s. 41.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 42 z 3 listopada 1920 roku, poz. 1021. Dekretem Naczelnego Wodza z 14 października 1920 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy VI Brygady Piechoty Legionów
  7. Wykaz ..., op. cit., s. 41. Tego dnia zameldował się w Dowództwie 16 Dywizji Piechoty w Łomży.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Giza, Generałowie z Sądecczyzny rodem, „Almanach Sądecki” Nr 2 (7), Wydawnictwo Stowarzyszenia Civitas Christiana w Nowym Sączu, Nowy Sącz 1994, s. 41-42.
  • Tadeusz Kryska Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, s. 134.
  • H. P Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza ""Ajaks", Pruszków 2001.
  • Księga chwały piechoty, opracowanie zbiorowe pod przewodnictwem płk. dypl. Bronisława Prugara-Ketlinga, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1992, reprint wydania z 1939.
  • Franciszek Mucha, Zarys historii wojennej 12-go Pułku Piechoty Ziemi Łęczyckiej, Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, Warszawa 1928.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: „Bellona”, 1994, s. 223, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • Rocznik Oficerski 1924, s. 1406.
  • Bitwa niemeńska 29 VIII - 18 X 1920. Dokumenty operacyjne. Część I (29 VIII - 19 IX), oprac. i przygotowanie do druku zespół pod redakcją Marka Tarczyńskiego, Oficyna Wydawnicza "Rytm", Warszawa 1998, ​ISBN 83-867893-05-6​, s. 32, 311.
  • Henryk Szewczyk Jerzy Leśniak, Bóg, Honor, Ojczyzna. Sądeccy żołnierze i generałowie w służbie niepodległej Rzeczypospolitej, Nowy Sącz - Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2009, s. 77-78, ISBN 978-83-7629-075-1, OCLC 750507186.