Jan Moszew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Moszew
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1900
Kraków
Data i miejsce śmierci 12 marca 1970
Kraków
Profesor nauk chemicznych
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1930
Habilitacja 1938
Profesura 1947
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Prorektor UJ
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej

Jan Moszew (ur.30 maja 1900 w Krakowie, zm. 12 marca 1970 tamże) – polski chemik.

Był synem Józefa, krawca, i Julii z Krupów. W 1918 rozpoczął studia na Wydziale Komunikacji Politechniki Lwowskiej. Na przełomie 1918/1919 brał udział w walkach o Lwów, a następnie do 1921 służył w 20 pułku piechoty w Krakowie. W latach 1921-1926 studiował chemię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1930 uzyskał stopień doktora, a w 1938 habilitował się na podstawie pracy dotyczącej ogólnej metody syntezy prowadzącej do pochodnych układów 1, 2-benzo-3, 8-dwuazaantracenu. 6 listopada 1939 został aresztowany podczas Sonderaktion Krakau, więziony w niemieckich obozach koncentracyjnych w Sachsenhausen i Dachau. Po zwolnieniu 11 stycznia 1941 pracowal jako nauczyciel materiałoznawstwa w Dokształcającej Szkole Zawodowej Nr 2 w Krakowie oraz uczestniczył w tajnym nauczaniu, prowadząc zajęcia z chemii dla studentów Wydziału lekarskiego UJ. W lutym 1945 został mianowany kierownikiem Zakładu Chemii Organicznej UJ. Otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego (1947) i zwyczajnego (1956). Prorektor Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 1952-1956. Był też prodziekanem Wydziału Matematyki, Fizyk i Chemii, kierownikiem pracowni w Zakładzie Syntez Organicznych Polskiej Akademii Nauk w Krakowie, kierownikiem Katedry Chemii w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie (1952-1954). Członek PPS i PZPR (1948-1957).

Przedmiotem badań naukowych J. Moszewa były węglowodory o pierścieniach skondensowanych i ich pochodne, syntezy pochodnych chinoliny, trzymania substancji o właściwościach antyhistaminowych, przeciwgruźliczych oraz przeciwrakowych. Współpracował również z Instytutem Onkologicznym Akademii Medycznej w Krakowie.

Był mężem Ireny z Jabłońskich od 1932 roku, miał jednego syna Macieja, architekta i twórcy krakowskich szopek Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem 10 – lecia Polski Ludowej. Po śmierci w 1970 roku został pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera XVII, rząd 4, grób 14)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Wiktor Tkaczyński (red.), Pro Memoria III. Profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego spoczywający na cmentarzach Krakowa 1803-2017, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2018, s. 195, ISBN 978-83-233-4527-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]