Jan Nepomucen Wański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Nepomucen Wański (ur. około 1800 w Wielkopolsce, zm. w kwietniu 1888 w Aix-en-Provence)[1]skrzypek i kompozytor polski, syn skrzypka i kompozytora Jana Wańskiego (1756 – ok. 1830).

Wykształcenie muzyczne rozpoczął w Kaliszu i Warszawie. Po powstaniu listopadowym wyemigrował do Francji. Doskonalił grę na skrzypcach u pedagoga Pierre-Marie-François Baillota (1771–1842).

Jako skrzypek występował we Francji, Szwajcarii, Włoszech i Hiszpanii. Komponował głównie utwory na skrzypce, także do celów pedagogicznych. Napisał podręczniki gry na skrzypcach i altówce oraz do nauki harmonii. Został członkiem rzymskiej Accademia di Santa Cecilia.

W roku 1838 osiadł w Aix-en-Provence, gdzie mieszkał do śmierci. Pełnił tam obowiązki pierwszego skrzypka orkiestry teatralnej. Z jego inicjatywy w Aix-en-Provence utworzone zostało konserwatorium[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b [bez autora]. Kronika krajowa i zagraniczna. Zmarli. „Dziennik Łódzki”. Rok V (nr 88), s. 3, 1888-04-20. Antoni Chomętowski (red.). Łódź: Stefan Kossuth. ISSN 1898-3111. [dostęp 2016-03-06]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]