Jan Pietraszko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Pietraszko
Biskup tytularny Turrisblandy
Czcigodny Sługa Boży
Ilustracja
Ex hominibus pro hominibus
Z ludzi wzięty dla ludzi postanowiony
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 1911-08-077 sierpnia 1911
Buczkowice
Data i miejsce śmierci 1988-03-022 marca 1988
Kraków
Miejsce pochówku kolegiata św. Anny w Krakowie
Biskup pomocniczy krakowski
Okres sprawowania 1962–1988
Wyznanie katolicyzm
Kościół łaciński
Prezbiterat 1936-04-055 kwietnia 1936
Nominacja biskupia 1962-11-2323 listopada 1962
Sakra biskupia 1963-04-1515 kwietnia 1963
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 1963-04-1515 kwietnia 1963
Miejscowość Kraków
Miejsce archikatedra wawelska
Konsekrator Stefan Wyszyński
Współkonsekratorzy Karol Wojtyła
Julian Groblicki

Jan Pietraszko (ur. 7 sierpnia 1911 w Buczkowicach, zm. 2 marca 1988 w Krakowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy krakowski w latach 1963–1988. Czcigodny Sługa Boży Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ochrzczony 13 sierpnia 1911 roku w kościele Przemienienia Pańskiego w Buczkowicach przez pierwszego proboszcza tej parafii ks. Andrzeja Lenarta. Szkołę podstawową ukończył w Buczkowicach, a następnie kształcił się w Białej Krakowskiej (obecnie Bielsko-Biała) w polskim gimnazjum męskim im. Adama Asnyka. Podczas formacji seminaryjnej studiował na Wydziale Teologicznym UJ. W 1936 ukończył Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Krakowskiej i 5 kwietnia w bazylice oo. Franciszkanów w Krakowie przyjął święcenia kapłańskie z rąk abpa Adama Stefana Sapiehy.

W latach 1936–1938 i 1939–1942 był wikariuszem w Rabce. W latach 1938–1939 i 1943–1944 sprawował funkcję kapelana kardynała Adama Stefana Sapiehy.

W latach 1944–1946 sprawował funkcję wikariusza w Zakopanem, następny rok spędził w parafii św. Szczepana w Krakowie, w tym czasie sprawował też funkcję prefekta Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie (do 1957), a od 1948 pracował jako duszpasterz i kapelan akademicki w kościele św. Anny, obejmując tam w 1957 funkcję proboszcza i sprawując ten urząd do 1984. Jest twórcą powojennego duszpasterstwa akademickiego w Krakowie. Opiekun i mecenas krakowskich studentów.

Biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej i biskupem tytularnym Turrisblandy został mianowany 23 listopada 1962. Sakrę biskupią otrzymał z rąk kardynała prymasa Stefana Wyszyńskiego oraz bpów Karola Wojtyły i Juliana Groblickiego 15 kwietnia 1963 w archikatedrze wawelskiej. Został mianowany wikariuszem generalnym odpowiedzialnym za sprawy personalne duchowieństwa.

Znany był jako kaznodzieja i spowiednik, kapelan harcerzy. Był spowiednikiem i mentorem m.in. ks. prof. J. Tischnera[1], oraz bliskim współpracownikiem i przyjacielem kard. Karola Wojtyły. Od 1964 przewodniczył Archidiecezjalnej Komisji do spraw Architektury i Sztuki Kościelnej. Jako wikariusz generalny biskupa krakowskiego wielokrotnie reprezentował metropolitę w kontaktach z władzami PRL-u.

Autor publikacji homiletycznych: Rozważania (1961 i 1964), Spotkania (1967), Medytacje w drodze (1977 i 1983).

Zmarł w opinii świętości. Pochowany został w Kolegiacie św. Anny pod ołtarzem Podwyższenia Krzyża.

Po jego śmierci Jan Paweł II napisał:

Swoją kapłańską i biskupią posługą wycisnął na Kościele Krakowskim, a zwłaszcza na mieście Krakowie głęboki ślad. Obdarzył Go Bóg szczególną mądrością, darem rozumienia Słowa Bożego oraz darem prostoty i głębi w jego przekazywaniu. Zjednoczony z Bogiem, otwarty był na świat, na człowieka, na potrzeby jego duszy. Jakże cieszył się i żył II Soborem Watykańskim! Kaznodzieja, spowiednik, kierownik duchowy, Pasterz. Delikatny, wrażliwy, pełen szacunku dla człowieka, jakby nieistniejący, a przecież tak bardzo obecny. Był poniekąd twórcą współczesnego duszpasterstwa akademickiego w Krakowie. Ukazywał Boże drogi wielu pokoleniom młodzieży studiującej i inteligencji. Garnęli się do niego ludzie prości. Nie zapomnimy też Jego wkładu w dzieło formacji kapłanów na krakowskiej ziemi. Naszą wdzięczność za biskupa Jana wyrażamy przede wszystkim w modlitwie za spokój Jego duszy i o trwanie Jego dzieła w Kościele. 'Beati mortui, qui in Domino moriuntur' /Ap 14,13/...

W 1994 z polecenia papieża Jana Pawła II kardynał Franciszek Macharski rozpoczął jego proces beatyfikacyjny. Postulatorem procesu został Stanisław Ryłko, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Świeckich, uczeń i współpracownik biskupa Jana Pietraszki. 22 grudnia 2018 papież Franciszek upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do promulgowania dekretu dotyczącego heroiczności jego cnót[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mistrz ewangelicznego słowa. tischner.pl (arch.), 2008-08-04. [dostęp 2019-09-25].
  2. P. Pasierbek: Bp Jan Pietraszko coraz bliżej beatyfikacji. vaticannews.va, 2018-12-22. [dostęp 2018-12-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]