Jan Saturnin Stupnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Saturnin Stupnicki
Ilustracja
Jan Saturnin Stupnicki, 1876
Data i miejsce urodzenia 16 października 1816
Zuchorzyce
Data śmierci 22 grudnia 1890
greckokatolicki biskup przemyski
Okres sprawowania 1872–1890
Wyznanie katolickie
Kościół greckokatolicki
Nominacja biskupia lipiec 1872
Sakra biskupia 20 października 1872
Odznaczenia
Order Korony Żelaznej II klasy (Austro-Węgry)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 1872
Konsekrator Josyf Sembratowycz
Współkonsekratorzy Franciszek Ksawery Wierzchleyski
Grzegorz Michał Szymonowicz
Michał Kuziemski

Jan Saturnin Stupnicki (ur. 16 października 1816 w Zuchorzycach, zm. 22 grudnia 1890 w Przemyślu) – przemyski biskup greckokatolicki (1872-1890).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z pochodzenia Rusinem. Był synem Andrzeja (wzgl. Stanisława; sędziego dominikalnego państwa zuchorzyckiego) i Anastazji z Bielawskich. Szkołę elementarną i gimnazjum ukończył we Lwowie, gdzie odbył też studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. W 1836 rozpoczął studia w Greckokatolickim Seminarium Generalnym we Lwowie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1842 z rąk biskupa Grzegorza Jachimowicza. Do 1843 był administratorem w Trościańcu, następnie powołany na registranta konsystorza metropolitarnego. W 1858 został kanclerzem, a w 1867 kanonikiem kapituły lwowskiej.

W lipcu 1872 został mianowany, a 20 października 1872 został konsekrowany biskupem przemyskim. W 1877 otrzymał tytuł Asystenta Tronu Papieskiego.

W latach 1862–1872 pełnił funkcję dyrektora Galicyjskiej Kasy Oszczędności. Od 1863 wchodził w skład Ministerialnej Komisji Archeologicznej oraz Centralnej Komisji Konserwatorskiej w Wiedniu, biorąc udział w licznych wykopaliskach archeologicznych w całej Galicji. Był kolekcjonerem monet z całego świata, publikując kilka książek z dziedziny numizmatyki (m.in. Katalog monet i medali, 1855). W lipcu 1872 mianowany, a w październiku konsekrowany greckokatolickim biskupem przemyskim.

W latach 1873–1883 był wicemarszałkiem galicyjskiego Sejmu Krajowego. Był członkiem korespondentem Akademii Umiejętności w Krakowie oraz C. K. Centralnej Komisji Archeologicznej w Wiedniu.

Był zwolennikiem zgody z narodem polskim. W 1881 otrzymał Order Korony Żelaznej II klasy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]