Jan Schuch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Schuch
Ilustracja
inspektor inspektor
Data i miejsce urodzenia 17 października 1884
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 23 stycznia 1941
Dniepropetrowsk, USRR, ZSRR
Przebieg służby
Formacja Policja Państwowa
Stanowiska komendant szkoły
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi
Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej

Jan Schuch (ur. 17 października 1884 w Warszawie, zm. 23 stycznia 1941 w Dniepropetrowsku) – polski inżynier, inspektor Policji Państwowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 października 1884 jako syn Floriana Ludwika (1861-1910, inżynier chemik) i Anieli z domu Michałowskiej (1862-1944). Jego pradziadkiem był Jan Chrystian Szuch (1752-1813), architekt. Absolwent Gimnazjum Górskiego w Warszawie oraz Szkoły Wawelberga i Rotwanda w Warszawie. Po odbyciu rejsu dookoła święta ukończył studia na Politechnice w Bad Frankenhausen/Kyffhäuser zdobywając tytuł inżyniera w 1911. Pracował w Biurze Wodociągów i Kanalizacji Warszawy w okresie trzech lat.

Podczas I wojny światowej od 1915 służył w Straży Obywatelskiej, a po przekształceniu w Milicji Miejskiej. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości uczestniczył w Bitwie Warszawskiej podczas wojny polsko-bolszewickiej, w której odniósł rany.

W wolnej Polsce wstąpił do Policji Państwowej. Awansowany do stopnia nadkomisarza. Od 1925 był komendantem Głównej Szkoły Policji w Warszawie, od 1926 zastępcą komendanta Policji Państwowej miasta stołecznego Warszawy (oraz pełniącego obowiązki komendanta[1]). W 1927 roku został awansowany do stopnia podinspektora Policji Państwowej[2]. W tym samym roku została opublikowana jego książka pt. „Jakim powinien być policjant. Mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty ze starszeństwem z 29 listopada 1930 roku[3].

W 1936 został mianowany inspektorem i mianowany komendantem Centralnej Szkoły Policyjnej w Mostach Wielkich[4].

Wobec zagrożenia konfliktem zbrojnym w 1939 został przydzielony do Komendy Głównej Policji Państwowej w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej, mimo otrzymanego rozkazu ewakuowania się, czynił starania na rzecz ocalenia policjantów i uczniów szkoły policyjnej. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów w okolicach Tarnopola. Miał być przewieziony do jednego z obozów NKWD dla jeńców polskich, jednak wskutek choroby został wyłączony z transportu i osadzony w twierdzy w Dniepropetrowsku. Tam miał być więziony w celi skalnej pod ziemią i zmarł 23 stycznia 1941.

Hobbystycznie uprawiał sport: żeglarstwo, gimnastykę, jazdę konną oraz narciarstwo i eksplorację jaskiń w Tatrach (wspólnie z Mariuszem Zaruskim). Jego żoną była Janina z domu Iwicka, wnuczka tłumacza i powstańca Ignacego Iwickiego[potrzebny przypis] (podczas wojny działała w NSZ), a ich dziećmi byli: Tadeusz Florian (1912-1975, żołnierz AK) i Zofia Felicja (1916-2012, po mężu Nikiel, harcerka, nauczycielka języka francuskiego oraz działaczka społeczna).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Nie interesant dla nas, lecz my dla interesanta”. Godny najwyższego uznania okólnik komendanta policji warszawskiej. „Głos Polski”, s. 2, Nr 210 z 30 lipca 1928. 
  2. Wykaz oficerów Policji Państwowej w roku 1934. [dostęp 2015-05-02].
  3. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 62, 813.
  4. Świadectwo szkolne. Krężel vel Krężelewski, Kazimierz Jan (1912-1940). [dostęp 2015-05-02].
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 36.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]