Jan Siuchniński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Siuchniński
Ilustracja
Grób Jana Siuchnińskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 17 maja 1923
Żnin
Data i miejsce śmierci 7 lutego 2009
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1945–1988
Siły zbrojne Siły Zbrojne PRL
Jednostki Nadwiślańskie Jednostki Wojskowe
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie

Jan Siuchniński (ur. 17 maja 1923 w Żninie, zm. 7 lutego 2009 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, wieloletni dowódca jednostek wojskowych podległych MSW.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Lucjana i Heleny z domu Radeckiej. Przed wojną ukończył siedmioklasową szkołę powszechną oraz dwie klasy Gimnazjum im. Braci Śniadeckich w Żninie. Podczas okupacji niemieckiej pracował jako robotnik sezonowy. W 1943 został wywieziony na roboty przymusowe[1]. Pracował w fabryce samolotów w Krzesinach. W lutym 1945 zgłosił się jako ochotnik do Wojska Polskiego. Służył w pułku ochrony rządu, następnie KBW. Był działaczem ZWM, PPR i PZPR. Ukończył Oficerską Szkołę Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Legnicy. W 1951 skierowany na stanowisko szefa sztabu 9 pułku KBW w Bydgoszczy. W 1952 ukończył z pierwszą lokatą studia w Wyższej Szkole Piechoty. Od 1952 był szefem sztabu 12. pułku KBW Ziemi Szczecińskiej w Szczecinie. W latach 1955–1958 studiował w Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie. W latach 1958–1959 dowódca 12. Pułku KBW, a od września 1959 dowódca Nadwiślańskiej Brygady KBW. W latach 1965–1983 dowodził Nadwiślańskimi Jednostkami Wojskowymi[1].

12 października 1968 został awansowany uchwałą Rady Państwa do stopnia generała brygady. Nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa marsz. Marian Spychalski.

Ukończył zaoczne studia w Szkole Głównej Służby Zagranicznej w Warszawie. Członek Plenum Komitetu Dzielnicowego PZPR Warszawa Śródmieście, a następnie Warszawa-Mokotów (1965–1975). Członek Plenum Komitetu Warszawskiego PZPR (1975–1983). Był inicjatorem licznych akcji wojska na rzecz stolicy, m.in. akcji ratowania zamarzniętej podczas zimy stulecia Elektrociepłowni Siekierki, likwidacji skutków powodzi w 1963 oraz współudziale w budowie Centrum Zdrowia Dziecka.

W latach 1978–1983 członek Rady Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa, a w latach 1988–1990 członek Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[2]. Od 1973 był członkiem Prezydium Komitetu Budowy, a następnie przewodniczącym Komisji Rewizyjnej Komitetu Wspierania Centrum Zdrowia Dziecka i członkiem honorowym tego stowarzyszenia. W latach 1981–1983 przewodniczący Rady Harcerstwa m. st. Warszawy. Był autorem artykułów z zakresu problematyki polityki zagranicznej opublikowanych w Biuletynie Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W latach 1983–1987 minister pełnomocny – Chargé d’affaires Ambasady PRL w Tiranie[3]. W maju 1988 przeniesiony w stan spoczynku.

Należał do Klubu Generałów WP, w którym był członkiem Rady Klubu[4].

Pochowany został 13 lutego 2009 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera FII-5-9)[5]. Mszę świętą żałobną w intencji zmarłego odprawił w Katedrze Polowej Biskup Polowy WP gen. dyw. prof. dr hab. Tadeusz Płoski.

Żonaty, miał dwóch synów.

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Posiadał odznaczenia i wyróżnienia za zasługi dla Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Ministerstwa Łączności, Ministerstwa Komunikacji, Ministerstwa Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, Ministerstwa Handlu Zagranicznego i Gospodarki Morskiej. Posiadał wyróżnienia za współpracę z Ligą Obrony Kraju, Dowództwami: Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, Wojsk Lotniczych, Warszawskiego Okręgu Wojskowego, Wojsk Ochrony Pogranicza, Inspektoratem Obrony Cywilnej Kraju oraz Dyrekcją Huty Warszawa i Fabryki Samochodów Osobowych na Żeraniu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Jaworski: Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego 1945–1965, Wydawnictwo MON, Warszawa 1984.
  • Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989.
  • H.P. Kosk, Generalicja Polska, tom II, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001.
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 tom III, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010.