Jan Socha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Socha
generał brygady
Data i miejsce urodzenia 21 listopada 1926
Sokolniki
Data śmierci 30 sierpnia 2017
Przebieg służby
Lata służby 1944-1990
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 7 Dywizja Piechoty, Warszawski Okręg Wojskowy
Stanowiska z-ca d-cy WOW
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Wojny Ojczyźnianej II klasy
Grób Jana Sochy na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Jan Socha (ur. 21 listopada 1926 w Sokolnikach, zm. 30 sierpnia 2017[1] w Warszawie) – doktor, generał brygady WP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Do 1939 skończył 6 klas szkoły podstawowej w Sokolnikach, a 1939–1941 7 i 8 klasę sowieckiej „dziesięciolatki”. 1941-1944 był pomocnikiem murarskim, 12 sierpnia 1944 wstąpił we Lwowie ochotniczo do WP. Żołnierz 33 Pułku Piechoty 7 Dywizji Piechoty 2 Armii WP, dowódca drużyny w plutonie zwiadu konnego. Brał udział w forsowaniu Nysy Łużyckiej i walkach pod Budziszynem oraz na terenie Czech - posiada honorowe obywatelstwo miasta Stetti.

Od września 1945 był żołnierzem Wojsk Ochrony Pogranicza (50 Odcinka WOP w Żybocinie (obecnie Stronie Śląskie)). Od sierpnia 1946 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 1 w Krakowie, od 1947 we Wrocławiu. W 1948 został podporucznikiem i zastępcą dowódcy kompanii szkolnej ds. polityczno-wychowawczych. Potem był wykładowcą, starszym wykładowcą i kierownikiem Cyklu Nauk Społecznych w tej szkole. W latach 1954-1957 studiował w Wyższym Wojskowym Instytucie Pedagogicznym ZSRR w Leningradzie, później służył w Zarządzie Politycznym Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu, gdzie był lektorem, szefem Oddziału Propagandy i zastępcą szefa Zarządu. W latach 1957-1970 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego, na którym w 1961 został magistrem, a w 1970 doktorem. W latach 1969-1973 był szefem Zarządu Propagandy i Agitacji Głównego Zarządu Politycznego WP w Warszawie, potem zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. politycznych - szefem Zarządu Politycznego WOW. Jesienią 1974 mianowany generałem brygady przez przewodniczącego Rady Państwa prof. Henryka Jabłońskiego. W latach 1987-1990 był attaché wojskowym przy Ambasadzie PRL w Pradze. Po powrocie zakończył zawodową służbę wojskową i przeszedł w stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie[2]. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera D29-1-9)[3].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nekrolog Jana Sochy
  2. Kosk 2001 ↓, s. 175.
  3. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  4. Żołnierz Wolności, 16 grudnia 1982, str. 1

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III:M-S, Toruń 2010, s. 473-474;
  • Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. Tom II: M-Ż. Suplement. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 2001. ISBN 83-87103-81-0..