Jan Strusiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Antoni Strusiński
kapitan żandarmerii kapitan żandarmerii
Data i miejsce urodzenia 28 marca 1895
Warszawa
Data śmierci 9 sierpnia 1966
Przebieg służby
Lata służby 1915-1934
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Niemieckiego
Wojsko Polskie
Jednostki 1 Dywizjon Żandarmerii
Dowództwo Żandarmerii Ministerstwa Spraw Wojskowych
Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Kawaler Orderu Gwiazdy Rumunii

Jan Antoni Strusiński (ur. 28 marca 1895 w Warszawie, zm. 9 sierpnia 1966) – kapitan żandarmerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jan Antoni Strusiński urodził się 28 marca 1895 roku w Warszawie. Ukończył gimnazjum i cztery semestry w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. W 1910 roku został członkiem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W 1914 roku, w czasie I wojny światowej, był organizatorem i instruktorem Straży Obywatelskiej w Warszawie. W latach 1915-1917 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej na terenie Warszawy. Utrzymywał kontakt pomiędzy POW, a oddziałami legionowymi, a także ukrywał zbiegłych z obozów internowanych członków POW i Legionistów. Od 1 października 1917 roku do 18 lipca 1918 roku był słuchaczem Klasy „C” Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej[1]. W Szkole założył tajną organizację, mającą na celu krzewienie idei niepodległościowej. W listopadzie 1918 roku wziął udział w rozbrajaniu Niemców.

Z dniem 1 września 1924 roku został przeniesiony z 1 Dywizjonu Żandarmerii do Wydziału Żandarmerii Departamentu I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko referenta[2][3]. Od czerwca 1927 roku pełnił służbę w Dowództwie Żandarmerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[4]. 19 marca 1928 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[5]. W 1932 roku pełnił służbę w Biurze Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[6]. 2 sierpnia 1933 roku został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na okres sześciu miesięcy[7]. Z dniem 31 stycznia 1934 roku został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesiem w rezerwie do 1 Dywizjonu Żandarmerii w Warszawie[8].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Księga pamiątkowa 1830 - 29 XI 1930. Szkice z dziejów szkół piechoty polskiej, Nakładem Komitetu Obchodu Święta 29 listopada w Szkole Podchorążych Piechoty, Ostrów-Komorowo 1930, s. 432.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 86 z 28 sierpnia 1924 roku, s. 492.
  3. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 16, 960, 967.
  4. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 672, 676.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 19 marca 1928 roku, s. 56.
  6. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 289, 432.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 28 września 1933 roku, s. 208.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 142.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]