Jan Sziling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Sziling (ur. 15 grudnia 1939 w Więcborku) – polski historyk, specjalizujący się w historii najnowszej.

W 1957 ukończył Collegium Marianum w Pelplinie, rok później zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym w Więcborku. W 1963 roku ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Mikołąja Kopernika i zatrudnił się na tej uczelni. Tematem jego pracy doktorskiej, obronionej w 1971 roku była Polityka okupanta hitlerowskiego wobec Kościoła katolickiego na ziemiach polskich wcielonych do Rzeszy (1939 – 1945), a promotorem Witold Łukaszewicz. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1989 roku, na podstawie rozprawy Kościoły chrześcijańskie w polityce niemieckich władz okupacyjnych w Generalnym Gubernatorstwie (1939 – 1945).

Tytuł profesora nauk humanistycznych uzyskał 31 stycznia 2008.

W latach 1999–2005 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Nauk Historycznych UMK.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]