Jan Waszczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Waszczyński (ur. 29 września 1919 w Łodzi, zm. 23 marca 1997[1]) – polski prawnik specjalizujący się w prawie karnym, profesor nauk prawnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był absolwentem Gimnazjum im. Gabriela Narutowicza w Łodzi (1936). W tym samym roku podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego. W czasie II wojny światowej był żołnierzem partyzanckiego oddziału Antoniego Hedy[1].

Po zakończeniu wojny podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Łódzkim i ukończył je w 1946. Następnie odbył aplikację sądową. Od 1 grudnia 1948 był pracownikiem Uniwersytetu Łódzkiego, równocześnie odbył aplikację adwokacką i wykonywał do 1964 zawód adwokata[1]. W 1955 uzyskał stopień kandydata nauk na podstawie pracy Prawda materialna w postępowaniu rewizyjnym według k.p.k.. Do połowy lat 60. pracował w Katedrze Postępowania Karnego UŁ, następnie Katedry Prawa Karnego UŁ. W 1964 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Odszkodowanie za niesłuszne skazanie i bezzasadne aresztowanie w polskim procesie karnym. W 1973 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk prawnych, w 1987 tytuł profesora zwyczajnego[1].

Od 1970 do przejścia na emeryturę w 1989 kierował Katedrą Prawa Karnego UŁ, po przejściu na emeryturę kierował do śmierci Zakładem Prawa Karnego Materialnego w Katedrze Prawa Karnego[1]. W latach 1972-1978 był prodziekanem Wydziału Prawa i Administracji UŁ[1].

Od 1980 był członkiem Komisji ds. Reformy Prawa Karnego przy Ministrze Sprawiedliwości. Od 1984 był przewodniczącym Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, w latach 1985-1988 przewodniczył Sekcji Polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Karnego, należał do Łódzkiego Towarzystwa naukowego[1]. W latach 1987-1992 był członkiem Rady Legislacyjnej[2].

W PRL został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Komisji Edukacji Narodowej[3].

Jego córka Ewa poślubiła w 1972 Andrzeja Paczkowskiego[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g 70 lat Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego, wyd. Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2015, s. 205-211 (biogram autorstwa Romualda Dębskiego)
  2. Historia Rady Legislacyjnej
  3. Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 2, wyd. Interpress, Warszawa 1989, s. 1409
  4. Patryk Pleskot Góry i teczki. Opowieść człowieka umiarkowanego. Biografia mówiona Andrzeja Paczkowskiego, wyd IPN, Warszawa 2019, s. 132-134