Jan Wiśniewski (major)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy majora Jana Wiśniewskiego. Zobacz też: Jan Wiśniewski - strona ujednoznaczniająca.
Jan Ludwik Wiśniewski
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 8 lipca 1899
Tarnów
Data i miejsce śmierci 1971
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1915–1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 13 Pułk Piechoty, 42 Pułk Piechoty.
Stanowiska d-ca plutonu artylerii, d-ca kompanii, z-ca d-cy batalionu, d-ca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Jan Ludwik Wiśniewski (ur. 8 lipca 1899 w Tarnowie, zm. 1971 w Londynie) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 7 lipca 1899 w Tarnowie. Ukończył 8 letnie gimnazjum tarnowskie. W 1915 wstąpił do Legionów Polskich, od 1918 w Wojsku Polskim. W 1919 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie. 16 czerwca 1919 został mianowany podporucznikiem, służył w tym czasie w 13 pułku piechoty[1]. W 1921 został przydzielony do 42 pułku piechoty, którego był długoletnim oficerem. Po ukończeniu w 1928 kursu w Szkole Młodszych Oficerów Artylerii w Toruniu został dowódcą plutonu artylerii piechoty w macierzystym pułku w randze porucznika [2]. 1 stycznia 1930 został awansowany na kapitana. Od 9 sierpnia do 30 grudnia 1934 odbył szkolenie na kursie unifikacyjnym dla kapitanów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, a w 1935 ukończył tam kurs taktyczno-strzelecki.

W sierpniu 1935 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii w batalionie KOP „Dawidgródek”. 19 marca 1937 otrzymał awans na majora. Od 17 stycznia 1938 roku pełnił funkcję zastępcy dowódcy batalionu KOP „Dawidgródek”. W kwietniu 1939 objął dowództwo nad batalionem KOP „Sienkiewicze”. W połowie maja 1939 roku został dowódcą batalionu KOP „Hel”. Na czele tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej. 2 października 1939 roku, po kapitulacji Rejonu Umocnionego Hel, dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał między innymi w Oflagu VII A w Murnau. Po zakończeniu wojny nie wrócił do Polski. Osiadł w Londynie, gdzie zmarł w 1971 roku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, str. 163,591.
  2. Rocznik Oficerski 1928 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, str.58, 250
  3. Rocznik Oficerski 1932 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, str. 71
  4. M.P. z 1938 r. nr 160, poz. 290

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biogram mjr. Jana Wiśniewskiego [1] [dostęp 2014-10-26]