Jan Wiernikowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Nepomucen Wiernikowski

Jan Nepomucen Wiernikowski (ur. 11 maja 1800 w Kosiejsku, pow. Mozyrski, zm. 1877 w Charkowie) – polski językoznawca, nauczyciel, syn Antoniego Wiernikowskiego hr. Janina.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1810 rozpoczął naukę w gimnazjum w Mozyrzu. Od 1817 studiuje na Cesarskim Uniwersytecie Wileńskim - m.in. u prof. Grodka - otrzymał stopień magistra. Jeden z 9 Filaretów skazanych w procesie. Po procesie filaretów - zesłany do Symbirska - został nauczycielem gimnazjalnym języków starożytnych.

Pracował również jako nauczyciel w Wiatce (okresowo wspólnie z Teodorem Łozińskim). Następnie studiował języki wschodnie w Petersburgu.

Został powołany na katedrę języków wschodnich na Uniwersytecie w Kazaniu (według innych źródeł wykładał historię i geografię starożytną) a następnie w Charkowie.

Tłumacz Pindara, Sarbiewskiego, Hafeza[1]. Publikował w wydawnictwie J. Zawadzkiego w Wilnie.

  • "Frytjof. Poemat bohaterski we XXIV pieśniach", Jezajasz Tegner, tłum. Jan Wiernikowski, Petersburg 1861.
  • "Aksel" Romans, Jezajasz Tegner, tłum. Jan Wiernikowski
  • "Niektóre celniejsze ody Pindara z potrzebnemi do ich zrozumienia objaśnieniami, textem greckim i tłumaczeniem prozaiczném. Przekład Jana Wiernikowskiego. Wilno. Józef Zawadzki własnym nakładem r 1824."

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Majewska Barbara, Gazele Hafiza w niepublikowanym przekładzie Wiernikowskieego, Przegląd Orientalistyczny nr 1 (33), Warszawa 1960, s. 39-68.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]