Jan Wigura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Wigura
Ilustracja
Jan Wigura, 1906
Data urodzenia 1880
Data i miejsce śmierci 1937
Ostrowiec
Przynależność polityczna Liga Narodowa, Narodowy Związek Robotniczy

Jan Wigura (ur. 1880, zm. 1937) – adwokat, działacz niepodległościowy, piłsudczyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie związał się z endecką organizacją młodzieżową „Zet”, a następnie z Ligą Narodową i SDN. W 1905 stanął na czele Narodowego Związku Robotniczego w Radomskiem. W 1906 został wybrany na posła do I Dumy Państwowej. W 1908 wystąpił z LN, a w roku następnym został aresztowany przez władze carskie.

Po zwolnieniu współpracował z Mieczysławem Norwidem-Neugebeuerem w organizacji ruchu niepodległościowego w Radomskiem, którego był tu jednym z przywódców w latach I wojny światowej. Był komisarzem Polskiej Organizacji Narodowej w 1914 roku[1]. Członek Centralnego Komitetu Narodowego w Warszawie (XII 1915 - XI 1916).[2]

Po odzyskaniu niepodległości prowadził praktykę adwokacką. Przed zamachem majowym organizował ruch piłsudczykowski w Radomiu. Stopniowo po 1928 roku nabierał krytycznego stosunku do sanacji, ale nie zerwał z BBWR.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Pająk, Z dziejów Polskiej Organizacji Narodowej (wrzesień-grudzień 1914), w: Kieleckie Studia Historyczne, t. 14, 1996, s. 106.
  2. Jerzy Z. Pająk, O rząd i armię. Centralny Komitet Narodowy (1915-1917), Kielce 2003, s. 247