Jan Wincenty Smoniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Wincenty Smoniewski (ur. 13 marca 1793 w Smoniewie, zm. 25 grudnia 1867 w Krakowie) – polski historyk, kolekcjoner i nauczyciel.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny szlacheckiej, osiadłej w Smoniewie. Rodzina Smoniewskich na przestrzeni wieków odznaczała się długowiecznością. Ojciec Jana Wincentego, Wawrzyniec Smoniewski (1706-1813), żył 107 lat. Dziad Grzegorz Smoniewski zmarł w wieku 110 lat. Pradziad, Paweł Smoniewski, który urodził się za panowania Zygmunta Augusta (1548-1572), dożył sędziwego wieku 115 lat. Matka Wiktoria Elżanowska zmarła w 1831 roku.

Jan Wincenty Smoniewski miał bardzo liczne rodzeństwo - 20 braci i 2 siostry. Urodził się jako ostatnie dziecko z drugiego małżeństwa ojca. Ojciec miał wówczas 87 lat. Po śmierci ojca, zmarłego w 1813, przeniósł się wraz z matką do Kamieńska w powiecie radomskim. W 1816 podjął prace jako nauczyciel w Warszawie, późnej jako prywatny. Ożenił się w 1825 roku. Żona Smoniewskiego zmarła po 12 latach wspólnego bezdzietnego życia. Będąc agronomem był zarządcą dóbr Łękawa. Posiadał własny księgozbiór, zbierając oryginalne dokumenty. Znaczną część swoich zbiorów przekazał Towarzystwu Naukowemu Krakowskiemu.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Wydał liczne prace poświęcone zabytkom kultury i statystyki. Najbardziej popularne z nich to:

  • "Wędrówki po Polsce i wyprawa w Karpaty" (1868)
  • "Wiadomości historyczno-statystyczne o kościele archikatedralnym NMP na rynku w Krakowie" (1868)
  • "Zbiór wiadomości o magistratach polskich" (1868)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]