Jan Winiarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Józef Winiarz (ur. 10 czerwca 1923 w Brzostku; zm. 10 kwietnia 1994 w Rzeszowie) – polski profesor nauk prawnych, specjalista w dziedzinie prawa cywilnego, prawa rzeczowego i prawa rodzinnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1939 ukończył gimnazjum i liceum w Jaśle. W czasie okupacji pracował w Biurze Pocztowym w Brzostku (1941–1944) i przebywał na pracach przymusowych w Rzeszy (1944–1945). Po wojnie ukończył liceum w Lubaniu Śląskim w 1947. Następnie podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w 1951. Dziesięć lat później doktoryzował się w Instytucie Naukowym Polskiej Akademii Nauk, rozprawą pt. Ustalanie wysokości odszkodowania. W 1968 uzyskał habilitację za pracę zatytułowaną Użytkowanie wieczyste. Tytuł profesora otrzymał w 1985 roku. Osiem lat później przeszedł na emeryturę.

Był pracownikiem Uniwersytetu Gdańskiego (1974–1978), rzeszowskiego oddziału Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (1971–1981). Pełnił funkcję prorektora UMK w latach 1975–1981. Odbywał staże naukowe w Austriackiej Akademii Nauk, Uniwersytecie w Wiedniu, Uniwersytecie w Ratyzbonie i Ukraińskiej Akademii Nauk.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sławomir Kalembka (red.): Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945–2004. Materiały do biografii. Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2006, s. 753. ISBN 83-231-1988-0.Sprawdź autora:1.
  • Prof. zw. dr hab. Jan J. Winiarz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2012-04-07].