Jan Załuska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Jan Załuska (polityk).
Jan Załuska
Ilustracja
Jan Załuska (1922)
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1889
Rachodoszcze
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne Legiony Polskie
Polska Siła Zbrojna
Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Piechoty
6 Pułk Piechoty
Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty
82 Syberyjski Pułk Piechoty
8 Pułk Piechoty Legionów
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr II
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
dowódca OPL okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje - trzykrotnie ranny
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Signum Laudis (w czasie wojny)

Jan Załuska (ur. 25 maja 1889 w Rachodoszczach, zm. w 1940 w Katyniu) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jan Załuska urodził się 25 maja 1889 roku w Rachodoszczach, w rodzinie Aleksandra i Agnieszki. Absolwent Politechniki Lwowskiej – na wydziale budowa maszyn. Od 1913 w Związku Strzeleckim, ukończył kursy podoficerskie. Od 4 sierpnia 1914 roku służył w I Brygadzie Legionów Polskich. Dowodził plutonem 4 kompanii 2 pułku piechoty. Ranny pod Kuklami (1915) i dwukrotnie pod Studzienicą. Po wyleczeniu z ran przeniesiony 1 sierpnia 1915 do 6 pułku piechoty na dowódcę 3 kompanii. 6 lipca 1916 został ranny w czasie bitwy pod Kostiuchnówką[1]. Był autorem projektu pierwszej odznaki pamiątkowej 6 pp[2] oraz autorem wspomnienia pośmiertnego chorążego Stanisława Mitery, opublikowanego w pracy zbiorowej „Rok bojów na Polesiu”[3].

Po kryzysie przysięgowym wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej. Pełnił służbę w Obozie Ćwiczeń Wojsk Polskich Nr 6 w Zambrowie[4], a następnie był wykładowcą taktyki i dowódcą kompanii w Szkole Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej. Tam opracował podręcznik „Taktyka”.

W Wojsku Polskim od 1 listopada 1918. Był komendantem Szkoły Podchorążych Piechoty w Chełmie. 12 listopada 1919 roku został dowódcą batalionu szkolnego w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy (do lipca 1920 roku Poznaniu)[5]. Od 14 kwietnia do 1920 roku był hospitantem szkół wojskowych we Francji[6].

Następnie pełnił służbę w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisku dowódcy batalionu szkolnego, pozostając oficerem nadetatowym 37 pułku piechoty. W październiku 1924 roku został przesunięty na stanowisko dyrektora nauk[7]. 31 października 1927 roku został przeniesiony do 82 Syberyjskiego pułku piechoty w Brześciu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[8]. Od grudnia 1930 roku do 15 lipca 1938 roku był dowódcą 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie[9]. 21 grudnia 1932 roku awansował na pułkownika. Równocześnie pełnił funkcję przewodniczącego Koła Miejscowego Szóstaków, zrzeszenia o charakterze koleżeńsko-towarzyskim, opartym na silnych więzach wspólnej tradycji walk i pracy w myśl Idei i rozkazów Komendanta[10].

W czerwcu 1938 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisko dowódcy Obrony Przeciwlotniczej. Wzięty do niewoli 20 września we Włodzimierzu Wołyńskim[11], osadzony w Kozielsku. Zamordowany w Katyniu w 1940. Figuruje na liście wywózkowej 015/2 z 5 kwietnia 1940 roku, poz. 82.

Żonaty z Marią z Klimontowiczów, miał dzieci: Zofię, Tadeusza i Jerzego.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[12]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. VII Lista strat 1916 ↓, s. 24.
  2. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 339-340.
  3. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 483.
  4. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 542.
  5. Załuska (red.) 1924 ↓, s. 21.
  6. Załuska (red.) 1924 ↓, s. 24.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 109 z 14 października 1924 roku, s. 606.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 297.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 9.
  10. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 603.
  11. a b Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki, Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, 2000, s. 329.
  12. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1932 roku, s. 467.
  14. a b c BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-06-23].
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 16 września 1922 roku, s. 681.
  16. Na podstawie [1]
  17. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 213.
  18. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 348.
  19. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 197.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]