Jan Zahradnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Jana Zahradnika na Cmentarzu Łyczakowskim

Jan Zahradnik (ur. 28 stycznia 1904, zm. 22 października 1929 we Lwowie) – polski poeta i krytyk literacki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Hieronima Zahradnika, starosty w Kosowie, w Karpatach Wschodnich i Olgi Zahradnik (nazwisko panieńskie Zarzycka). Jako czternastoletni uczeń lwowskiego III Gimnazjum im. Stefana Batorego, brał udział w obronie Lwowa (w 1918), za co został odznaczony Krzyżem Obrony Lwowa[1].

Wcześnie rozpoczął działalność literacką. Około siedemset wierszy i artykułów opublikował w dzienniku Stronnictwa Narodowo Demokratycznego – „Słowie Polskim”. Należał do założycieli Zespołu Stu. Wydanie książkowe jego poezji, zatytułowane Ludziom smutnym ukazało się w 1925. Wydano też jego broszurę o MakuszyńskimW krzywym zwierciadle (1927) oraz dramat pt. Łątki lwowskie (1924), którego był współautorem. Jego wiersze ukazały się w wielu antologiach polskich i zagranicznych.

Książeczkę o nim wydał prof. Mieczysław Piszczykowski. Jego poezję opracował (wraz z obszerną bibliografią) Józef Giergielewicz.

Dwa lata przed śmiercią Jan Zahradnik spędził w sanatorium dla chorych na gruźlicę w Hołosku. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim obok Kaplicy Borkowskich przy bramie głównej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sławomir Gowin: Orlę w otchłani (ang.). kuriergalicyjski.com. [dostęp 2017-09-29].

Źródło;[edytuj | edytuj kod]

  • Mieczysław Piszczkowski: O Janie Zahradniku, Warszawa 1932
  • Czachowki Kazimierz; O Janie Zahradniku, Wiadomości Literackie 1932,nr 41
  • Wacław Gaberle, Jan Zahradnik (1904–1929)
  • Jan Zahradnik: Lwowskie wiersze, wybór i opracowanie Karolina Grodziska, Wydawnictwo interLINE, Kraków 2016