Jan Zając (męczennik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Zając (ur. 11 grudnia 1911 w Gaci, zm. 12 lutego 1945 w Dachau) – polski duchowny katolicki, jezuita, sługa Boży Kościoła katolickiego.

Był introligatorem w Wydawnictwie Apostolstwa Modlitwy. Został aresztowany przez Niemców 10 listopada 1939 i osadzony w więzieniu Montelupich, w lutym 1940 przewieziony do więzienia w Wiśniczu, a następnie w czerwcu 1940 do obozu Auschwitz. 12 grudnia 1940 znalazł się w obozie w Dachau oznaczony tam numerem 22204. Zmarł w czasie epidemii tyfusu w obozie.

Jest jednym ze 122 sług Bożych, wobec których 17 września 2003 rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy męczenników z czasu II wojny światowej

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]