Wersja w nowej ortografii: Janica Kostelić

Janica Kostelić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janica Kostelić
Janica Kostelić
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1982
Zagrzeb, Jugosławia
Klub SK Zagreb
Wzrost 175 cm
Waga 76 kg
Debiut w PŚ 23.01 1998, Cortina
(34. miejsce - super G)
Pierwsze punkty w PŚ 24.10 1998, Sölden
(12. miejsce - gigant)
Pierwsze podium w PŚ 21.11 1998, Park City (3. miejsce - slalom)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 17.01 1999, St. Anton (kombinacja)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Chorwacja
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Salt Lake City 2002 Kombinacja
Złoto
Salt Lake City 2002 Gigant
Złoto
Salt Lake City 2002 Slalom
Złoto
Turyn 2006 Kombinacja
Srebro
Salt Lake City 2002 Supergigant
Srebro
Turyn 2006 Supergigant
Mistrzostwa świata
Złoto
St. Moritz 2003 Kombinacja
Złoto
St. Moritz 2003 Slalom
Złoto
Bormio 2005 Kombinacja
Złoto
Bormio 2005 Zjazd
Złoto
Bormio 2005 Slalom
Mistrzostwa świata juniorów
Srebro
Megève 1998 Kombinacja
Brąz
Megève 1998 Supergigant
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
2000/2001
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
2002/2003
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
2005/2006
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2004/2005
Puchar Świata (Kombinacja)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2000/2001
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2002/2003
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2004/2005
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2005/2006
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1998/1999
Puchar Świata (Slalom)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2000/2001
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2002/2003
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2005/2006
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2004/2005
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2002/2003
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2005/2006
Oficjalna strona internetowa

Janica Kostelić (ur. 5 stycznia 1982 w Zagrzebiu) – chorwacka narciarka alpejska, sześciokrotna medalistka olimpijska, pięciokrotna mistrzyni świata oraz trzykrotna zdobywczyni Pucharu Świata. Jako jedna z nielicznych zawodniczek wygrywała zawody Pucharu Świata we wszystkich pięciu konkurencjach. Siostra Ivicy Kostelicia.

Kariera[edytuj]

Pierwsze sukcesy w karierze Janica Kostelić osiągnęła w 1997 roku, kiedy zwyciężyła w slalomie oraz slalomie gigancie na juniorskich zawodach Trofeo Topolino[1]. Następnie, 29 listopada 1997 roku w Saas-Fee wystartowała w zawodach FIS Race, zajmując dwunaste miejsce w gigancie. Już cztery dni później w Val Thorens była druga w slalomie, a 16 grudnia 1997 roku w Gerlitzen wygrała zawody FIS Race w supergigancie. W styczniu 1998 roku trzykrotnie punktowała w zawodach Pucharu Europy, a 23 stycznia w Cortina d'Ampezzo, w wieku 16 lat, zadebiutowała w Pucharze Świata. W zawodach tych zajęła 34. miejsce w supergigancie. W sezonie 1997/1998 wystąpiła jeszcze w dwóch zawodach PŚ, jednak nie poprawiła wyniku z debiutu i ostatecznie nie była klasyfikowana. W lutym 1998 roku wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w Nagano, startując we wszystkich konkurencjach. Najlepszy wynik osiągnęła w kombinacji, którą ukończyła na ósmej pozycji. Tydzień po zakończeniu igrzysk wystartowała na mistrzostwach świata juniorów w Megève, zdobywając srebrny medal w kombinacji i brązowy w supergigancie.

Punkty w zawodach Pucharu Świata po raz pierwszy zdobyła 24 października 1998 roku w Sölden, zajmując dwunaste miejsce w gigancie. Niecały miesiąc później, 21 listopada w Park City, po raz pierwszy stanęła na podium zawodów tego cyklu, zajmując trzecie miejsce w slalomie. W zawodach tych wyprzedziły ją jedynie Urška Hrovat ze Słowenii oraz Austriaczka Sabine Egger. W sezonie 1998/1999 w najlepszej trójce znalazła się jeszcze dwa razy: 17 stycznia 1999 roku w St. Anton wygrała kombinację, a dzień później była trzecia w slalomie. W klasyfikacji generalnej była jedenasta, a w klasyfikacji kombinacji zajęła drugie miejsce za Niemką Hilde Gerg. Z rozgrywanych w lutym tego roku mistrzostw świata w Vail/Beaver Creek wróciła jednak bez medalu. Najlepiej wypadła w kombinacji, którą ukończyła na siódmej pozycji. Uzyskała tam 23. czas zjazdu oraz trzeci w slalomie, ostatecznie tracąc do zwyciężczyni, Pernilli Wiberg ze Szwecji ponad trzy sekundy. Wysoką formę prezentowała także w pierwszej połowie sezonu 1999/2000, wygrywając między innymi slalomy: 5 grudnia w Serre Chevalier i 12 grudnia w Sestriere. Wkrótce potem na jednym z treningów upadła i zerwała więzadła krzyżowe w prawym kolanie[2] co wykluczyło ją ze startów w pozostałej części sezonu. Zdobyte do tego czasu punkty dały jej 22. miejsce w klasyfikacji generalnej.

Chorwatka zdołała dojść do zdrowia i przygotować się do startów w sezonie 2000/2001, który okazał się najlepszym w jej dotychczasowej karierze. Kostelić dziewięciokrotnie stawała na podium, za każdym razem na jego najwyższym stopniu: 18 listopada w Park City, 25 listopada w Aspen, 10 i 20 grudnia w Sestriere, 28 grudnia w Semmering, 14 stycznia we Flachau, 26 stycznia w Ofterschwang i 18 lutego w Garmisch-Partenkirchen w slalomie oraz 14 stycznia we Flachau w kombinacji. W klasyfikacji generalnej okazała się najlepsza, wyprzedzając Austriaczkę Renate Götschl i Francuzkę Régine Cavagnoud. Została pierwszą pierwszym chorwackim sportowcem, który zwyciężył w Pucharze Świata w sportach zimowych. Wygrała także klasyfikacje slalomu i kombinacji, zdobywając pierwsze w karierze Małą Kryształowe Kule. Wystartowała na mistrzostwach świata w St. Anton w 2001 roku, jednak nie stanęła na podium. Ukończyła tylko slalom i supergiganta, zajmując odpowiednio piąte i trzynaste miejsce. W marcu 2001 roku odniosła kontuzję lewego kolana i musiała przejść trzy operacje[2].

W sezonie 2001/2002 nie zdołała obronić trofeum sprzed roku. Na podium stanęła trzy razy, odnosząc jedno zwycięstwo: 10 marca 2002 roku w Altenmarkt była najlepsza w slalomie. W klasyfikacji generalnej była czternasta, w kombinacji czwarta, a w slalomie zajęła jedenaste miejsce. Największe sukcesy osiągnęła na rozgrywanych w lutym 2002 roku igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City, zdobywając cztery medale w czterech startach. Rozpoczęła od zdobycia złotego medalu w kombinacji, prowadząc po slalomie z przewagą 0,50 sekundy nad Martiną Ertl. W zjeździe do kombinacji uzyskała trzeci wynik, co jednak wystarczyło do zwycięstwa. Następnie zajęła drugie miejsce w supergigancie, rozdzielając na podium dwie Włoszki: Danielę Ceccarelli i Karen Putzer. Był to pierwszy w historii medal zimowych igrzysk olimpijskich wywalczony przez reprezentantkę Chorwacji. Na pierwszym miejscu znajdowała się także po pierwszym przejeździe slalomu, z przewagą 0,18 sekundy nad Francuzką Laure Pequegnot. W drugim przejeździe uzyskała piąty wynik, co dało jej najlepszy łączny czas, o 0,07 przed Francuzką. Na koniec wygrała także w gigancie, osiągając najlepsze wyniki obu przejazdów. Została tym samym pierwszą alpejską w historii, która zdobyła trzy złote medale olimpijskie na jednych igrzyskach oraz pierwszym sportowcem, który zdobył cztery medale w narciarstwie alpejskim na jednych igrzyskach[3].

Kolejną Kryształową Kulę za triumf w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zdobyła w sezonie 2002/2003. Tym razem na podium stawała dwanaście razy, z czego sześć razy była najlepsza: 23 listopada w Aspen w slalomie, 22 grudnia w Lenzerheide w slalomie i kombinacji oraz 29 grudnia w Semmering, 5 stycznia w Bormio i 8 marca w Åre w slalomie. Oprócz zwycięstwa w klasyfikacji generalnej wygrała także klasyfikacje kombinacji i slalomu, a w gigancie była trzecia. W lutym 2003 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Sankt Moritz, zdobywając swoje pierwsze medale na imprezie tego cyklu. Supergiganta ukończyła na dziewiętnastej pozycji, jednak tydzień później okazała się najlepsza w kombinacji, uzyskując dwunasty czas zjazdu i najlepszy czas slalomu do kombinacji. Jej łączny czas był lepszy od drugiej Nicole Hosp z Austrii o zaledwie 0,06 sekundy. Najniższy stopnień podium zajęła Marlies Oester ze Szwajcarii, tracąc do Chorwatki ponad 2 sekundy. Następnie była trzynasta w gigancie, uzyskując przeciętne czasy w obu przejazdach. Na zakończenie zwyciężyła w slalomie, notując najlepszy czas pierwszego i drugi czas drugiego przejazdu.

Kolejna kontuzja kolana oraz problemy z tarczycą wykluczyły ją ze startów w sezonie 2003/2004[4]. Do czynnego uprawiania sportu wróciła w październiku 2004 roku. Już 26 listopada w Aspen po raz kolejny stanęła na podium, zajmując trzecie miejsce w gigancie. W kolejnych startach w czołowej trójce znalazła się jeszcze osiem razy, w tym 27 listopada w Aspen wygrała slalom, a 27 lutego 2005 roku w San Sicario była najlepsza w kombinacji. Wyniki te dały jej drugie miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 2004/2005, zaledwie 3 punkty za Szwedką Anją Pärson. Drugie miejsce zajęła także w klasyfikacji slalomu, w której uległa Fince Tanji Poutiainen, w kombinacji była najlepsza, a w klasyfikacji zjazdu zajęła czwartą pozycję. Podczas mistrzostw świata w Bormio w lutym 2005 roku Kostelić zdobyła trzy złote medale: w slalomie, kombinacji i zjeździe, tym samym broniąc tytuły w dwóch pierwszych konkurencjach.

Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 2005/2006, kiedy zdobyła swoją trzecią Kryształową Kulę. Wynikiem 1970 pkt ustanowiła rekord punktów zdobytych w ciągu jednego sezonu, pobity sześć lat później przez Lindsey Vonn z USA[5]. Na podium stanęła 17 razy, odnosząc przy tym dziewięć zwycięstw: 21 grudnia w Špindlerův Mlýnie (gigant), 14 i 15 stycznia w Bad Kleinkirchheim (zjazd i supergigant), 22 stycznia w Sankt Moritz (superkombinacja), 5 lutego w Ofterschwang (slalom), 4 marca w Hafjell (superkombinacja), 10 marca w Levi (slalom) oraz 17 i 18 marca w Åre (slalom i gigant). Wygrała klasyfikacje slalomu i kombinacji, w gigancie była trzecia, w zjeździe czwarta, a w supergigancie piąta. W lutym 2006 roku brała udział w igrzyskach olimpijskich w Turynie, zdobywając kolejne dwa medale. Najpierw wzięła udział w kombinacji, po slalomie zajmując drugie miejsce ze stratą 0,26 sekundy do Austriaczki Marlies Schild. W zjeździe do kombinacji była najlepsza, uzyskując dzięki temu najlepszy łączny czas. Ostatecznie o 0,50 sekundy wyprzedziła Schild, a o 0,55 sekundy pokonała Anję Pärson. Dwa dni później wywalczyła srebrny medal w supergigancie, rozdzielając Austriaczki: Michaelę Dorfmeister i Alexandrę Meissnitzer. Był to jej szósty medal olimpijski, dzięki czemu została rekordzistką pod względem zdobytych medali olimpijskich w narciarstwie alpejskim[6]. Wystartowała także slalomie, który ukończyła na czwartej pozycji, przegrywając walkę o podium z Marlies Schild o 0,15 sekundy.

Z powodu ciągłej walki z kontuzjami kolan i pleców w kwietniu 2007 roku ogłosiła zakończenie kariery sportowej[7].

W 2006 roku była chorążym reprezentacji Chorwacji podczas ceremonii otwarcia igrzysk w Turynie[8]. Rozgrywane w Zagrzebiu zawody Pucharu Świata na jej cześć nazywane są Snow Queen Trophy[9]. Została także pierwszym chorwackim sportowcem, który został upamiętniony na znaczku pocztowym[6]

W latach 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2005 i 2006 była wybierana sportowcem roku w Chorwacji. W 2001 roku otrzymała nagrodę Skieur d’Or, przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Dziennikarzy Narciarskich[10]. Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw kraju, w tym jedenaście złotych: w supergigancie w latach 1998, 2001, 2002, 2005 i 2006, w gigancie w latach 2001, 2002 i 2005 oraz slalomie w latach 2002, 2005 i 2006.

Obecnie mieszka w Monte Carlo.

Osiągnięcia[edytuj]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
26. 11 lutego 1998 Japonia Nagano Supergigant 1:18,02 min +1,75 s Stany Zjednoczone Picabo Street
25. 16 lutego 1998 Japonia Nagano Zjazd 1:29,89 min +3,08 s Niemcy Katja Seizinger
8. 17 lutego 1998 Japonia Nagano Kombinacja 2:40,74 min +4,49 s Niemcy Katja Seizinger
DNF1 19 lutego 1998 Japonia Nagano Slalom 1:32,40 min - Niemcy Hilde Gerg
24. 20 lutego 1998 Japonia Nagano Gigant 2:50,59 min +8,80 s Włochy Deborah Compagnoni
1.Gold medal.svg 14 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Kombinacja 2:43,28 min - -
2.Silver medal.svg 17 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Supergigant 1:13,59 min +0,05 s Włochy Daniela Ceccarelli
1.Gold medal.svg 20 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Slalom 1:46,10 min - -
1.Gold medal.svg 22 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Gigant 2:30,01 min - -
1.Gold medal.svg 18 lutego 2006 Włochy Turyn Kombinacja 2:51,08 min - -
2.Silver medal.svg 20 lutego 2006 Włochy Turyn Supergigant 1:32,47 min +0,27 s Austria Michaela Dorfmeister
4. 22 lutego 2006 Włochy Turyn Slalom 1:29,04 min +0,90 s Szwecja Anja Pärson

Mistrzostwa świata[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
22. 3 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Supergigant 1:20,53 min +2,34 s Austria Alexandra Meissnitzer
29. 7 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Zjazd 1:48,20 min +3,77 s Austria Renate Götschl
7. 8 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Kombinacja 3:08,52 min +3,26 s Szwecja Pernilla Wiberg
DNF1 11 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Gigant 2:08,54 min - Austria Alexandra Meissnitzer
23. 13 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Slalom 1:33,97 min +3,43 s Australia Zali Steggall
13. 29 stycznia 2001 Austria St. Anton Supergigant 1:23,44 min +0,88 s Francja Régine Cavagnoud
DNF 2 lutego 2001 Austria St. Anton Kombinacja 2:55,65 min - Niemcy Martina Ertl
5. 7 lutego 2001 Austria St. Anton Slalom 1:32,95 min +1,45 s Szwecja Anja Pärson
DNS1 9 lutego 2001 Austria St. Anton Gigant 2:19,01 min - Szwajcaria Sonja Nef
19. 3 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Supergigant 1:27,48 min +1,77 s Austria Michaela Dorfmeister
1.FIS gold medal.png 10 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Kombinacja 2:41,63 min - -
13. 13 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Gigant 2:30,97 min +3,07 s Szwecja Anja Pärson
1.FIS gold medal.png 15 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Slalom 1:39,55 min - -
1.FIS gold medal.png 4 lutego 2005 Włochy Bormio Kombinacja 2:53,70 min - -
1.FIS gold medal.png 6 lutego 2005 Włochy Bormio Zjazd 1:39,90 min - -
DNS1 8 lutego 2005 Włochy Bormio Gigant 2:13,63 min - Szwecja Anja Pärson
1.FIS gold medal.png 11 lutego 2005 Włochy Bormio Slalom 1:47,98 min - -

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
6. 26 lutego 1998 Francja Megève Zjazd 1:24,41 min +0,59 s Austria Martina Lechner
3.FIS bronze medal.png 27 lutego 1998 Francja Megève Supergigant 1:06,08 min +0,33 s Austria Martina Lechner
12. 28 lutego 1998 Francja Megève Slalom 1:26,48 min +3,17 s Niemcy Stefanie Wolf
7. 1 marca 1998 Francja Megève Gigant 1:54,35 min +2,19 s Szwecja Anja Pärson
2.FIS silver medal.png 1 marca 1998 Francja Megève Kombinacja 30,73 pkt +13,48 pkt Francja Ingrid Jacquemod

Puchar Świata[edytuj]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj]

Statystyka miejsc na podium[edytuj]

Sezon 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce   Razem  
1998/1999 1 - 1 2
1999/2000 2 - - 2
2000/2001 9 - - 9
2001/2002 1 1 1 3
2002/2003 6 5 1 12
2003/2004 - - - -
2004/2005 2 4 2 8
2005/2006 9 4 3 16
suma 30 14 8 52

Zwycięstwa w zawodach[edytuj]

  1. Austria St. Anton am Arlberg17 stycznia 1999 (kombinacja)
  2. Francja Serre Chevalier5 grudnia 1999 (slalom)
  3. Włochy Sestriere12 grudnia 1999 (slalom)
  4. Stany Zjednoczone Park City18 listopada 2000 (slalom)
  5. Stany Zjednoczone Aspen25 listopada 2000 (slalom)
  6. Włochy Sestriere10 grudnia 2000 (slalom)
  7. Włochy Sestriere20 grudnia 2000 (slalom)
  8. Austria Semmering28 grudnia 2000 (slalom)
  9. Austria Flachau14 stycznia 2001 (slalom)
  10. Austria Flachau14 stycznia 2001 (kombinacja)
  11. Niemcy Ofterschwang26 stycznia 2001 (slalom)
  12. Niemcy Garmisch-Partenkirchen18 lutego 2001 (slalom)
  13. Austria Altenmarkt10 marca 2002 (slalom)
  14. Stany Zjednoczone Aspen23 listopada 2002 (slalom)
  15. Szwajcaria Lenzerheide22 grudnia 2002 (slalom)
  16. Szwajcaria Lenzerheide22 grudnia 2002 (kombinacja)
  17. Austria Semmering29 grudnia 2002 (slalom)
  18. Włochy Bormio5 stycznia 2003 (slalom)
  19. Szwecja Åre8 marca 2003 (slalom)
  20. Stany Zjednoczone Aspen27 listopada 2004 (slalom)
  21. Włochy San Sicario27 lutego 2005 (kombinacja)
  22. Czechy Špindlerův Mlýn21 grudnia 2005 (gigant)
  23. Austria Bad Kleinkirchheim14 stycznia 2006 (zjazd)
  24. Austria Bad Kleinkirchheim15 stycznia 2006 (supergigant)
  25. Szwajcaria Sankt Moritz22 stycznia 2006 (superkombinacja)
  26. Niemcy Ofterschwang5 lutego 2006 (slalom)
  27. Norwegia Hafjell4 marca 2006 (superkombinacja)
  28. Finlandia Levi10 marca 2006 (slalom)
  29. Szwecja Åre17 marca 2006 (slalom)
  30. Szwecja Åre18 marca 2006 (gigant)
  • 30 zwycięstw (20 slalomów, 4 kombinacje, 2 superkombinacje, 2 giganty, 1 supergigant i 1 zjazd)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj]

  1. Stany Zjednoczone Park City - 21 listopada 1998 (slalom) - 3. miejsce
  2. Austria St. Anton - 17 stycznia 1999 (slalom) - 3. miejsce
  3. Austria Saalbach-Hinterglemm - 13 stycznia 2002 (kombinacja) - 2. miejsce
  4. Niemcy Berchtesgaden - 20 stycznia 2002 (slalom) - 3. miejsce
  5. Stany Zjednoczone Park City - 21 listopada 2002 (gigant) - 3. miejsce
  6. Stany Zjednoczone Aspen - 29 listopada 2002 (supergigant) - 2. miejsce
  7. Stany Zjednoczone Aspen - 30 listopada 2002 (slalom) - 2. miejsce
  8. Austria Semmering28 grudnia 2002 (gigant) - 2. miejsce
  9. Włochy Cortina d'Ampezzo - 19 stycznia 2003 (gigant) - 2. miejsce
  10. Słowenia Maribor - 26 stycznia 2003 (slalom) - 2. miejsce
  11. Stany Zjednoczone Aspen - 26 listopada 2004 (gigant) - 3. miejsce
  12. Austria Altenmarkt12 grudnia 2004 (slalom) - 3. miejsce
  13. Austria Semmering29 grudnia 2004 (slalom) - 2. miejsce
  14. Włochy Cortina d'Ampezzo - 15 stycznia 2005 (zjazd) - 2. miejsce
  15. Słowenia Maribor - 23 stycznia 2005 (slalom) - 2. miejsce
  16. Włochy San Sicario - 26 lutego 2005 (zjazd) - 2. miejsce
  17. Szwajcaria Lenzerheide - 12 marca 2005 (slalom) - 2. miejsce
  18. Austria Sölden - 22 października 2005 (gigant) - 2. miejsce
  19. Stany Zjednoczone Aspen - 11 grudnia 2005 (slalom) - 2. miejsce
  20. Czechy Špindlerův Mlýn22 grudnia 2005 (slalom) - 2. miejsce
  21. Austria Lienz - 29 grudnia 2005 (slalom) - 3. miejsce
  22. Chorwacja Zagrzeb - 5 stycznia 2006 (slalom) - 3. miejsce
  23. Słowenia Maribor - 8 stycznia 2006 (slalom) - 2. miejsce
  24. Szwajcaria Sankt Moritz - 21 stycznia 2006 (zjazd) - 3. miejsce
  25. Finlandia Levi - 11 marca 2006 (slalom) - 2. miejsce

Bibliografia[edytuj]

Przypisy