Janina Doroszewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janina Doroszewska
Data i miejsce urodzenia 7 kwietnia 1900
Łódź
Data i miejsce śmierci 22 września 1979
Warszawa
Zawód, zajęcie pedagog
Grób Janiny Doroszewskiej (2015)

Janina Doroszewska (ur. 7 kwietnia 1900 w Łodzi; zm. 22 września 1979 w Warszawie) – polska pedagog. Doktor filozofii Uniwersytetu Warszawskiego[1]. Specjalistka z zakresu pedagogiki terapeutycznej oraz kształcenia nauczycieli mających uczyć w szkołach specjalnych[2]. Profesor Państwowego Instytutu Pedagogiki Specjalnej i profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się 7 kwietnia 1900 roku w Łodzi. Jej rodzicami byli Katarzyna i Bronisław Rogowscy – działacze społeczno-oświatowi. Maturę zdała w 1918. Brała udział w Bitwie Warszawskiej jako pielęgniarka[3]. W 1928 uzyskała stopień doktora filozofii na Uniwersytecie Warszawskim. Dwa lata studiowała we Francji i jeden rok w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Po powrocie do Polski pracowała w zakładach specjalnych oraz w Instytucie Pedagogiki Specjalnej w Warszawie[1][4]. W 1937 r. przebywała w Stanach Zjednoczonych, gdzie interesowała się nowojorskim instytutem niewidomych. Podczas II wojny światowej była dyrektorem przedszkola dla dzieci niewidomych w Laskach[3].

W 1947 została profesorem. Następny rok przepracowała w stołecznym szpitalu dziecięcym. We wrześniu 1949 rozpoczęła pracę w Instytucie Pedagogiki Specjalnej jako zastępczyni dyrektora[1]. Jednocześnie, wraz z Marią Grzegorzewską, współpracowała w ramach Katedry Pedagogiki Specjalnej na Uniwersytecie Warszawskim[3]. W 1959 otrzymała stanowisko docenta na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1967–1970 pracowała na stanowisku profesora i wykładała pedagogikę specjalną na Wydziale Psychologii i Pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego[1]. Do 1975 była redaktor naczelną czasopisma „Szkoła Specjalna”. Zmarła 22 września 1979 w Warszawie.

Była żoną Witolda Doroszewskiego[5][1].

Zainteresowania naukowe[edytuj | edytuj kod]

Zainteresowania naukowe Janiny Doroszewskiej koncentrowały się wokół problematyki pedagogiki leczniczej, profilaktyki i terapii dziecięcej, a także problemów kształcenia nauczycieli pragnących podjąć pracę w szkołach specjalnych[1]. Zajmowała się zagadnieniami opieki wychowawczej nad dziećmi chorymi i kalekimi oraz ich terapią medyczną, psychologiczną i pedagogiczną[5][3].

Główne prace[edytuj | edytuj kod]

  • Terapia wychowawcza (Zakład im. Ossolińskich, 1957),
  • Stefania Sempołowska. Wspomnienia, (Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, 1959),
  • Nauczyciel-wychowawca w zakładzie leczniczym (Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, 1963),
  • Maria Grzegorzewska. Materiały z sesji naukowej - 7.XI.1969 r. (1972)
  • O regeneracji (1972)
  • Pedagogika specjalna (1989)[1][2]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Wincenty Okoń: Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie "Żak", 2001, s. 78. ISBN 83-88149-41-5.
  2. a b Janina Doroszewska. lubimyczytac.pl. [dostęp 2013-08-16].
  3. a b c d Doroszewska Janina. sejm.gov.pl, 2006-10-27. [dostęp 2013-08-16].
  4. Akademia Pedagogiki Specjalnej – Uczelnia. aps.edu.pl. [dostęp 2013-08-16].
  5. a b Doroszewska Janina, ur. 1900, zm. 1979. encyklopedia.pwn. [dostęp 2013-08-16].