Janisławice (województwo łódzkie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janisławice
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat skierniewicki
Gmina Głuchów
Liczba ludności (2011) 278[1]
Strefa numeracyjna (+48) 46
Kod pocztowy 96-130
Tablice rejestracyjne ESK
SIMC 0727943
Położenie na mapie gminy Głuchów
Mapa lokalizacyjna gminy Głuchów
Janisławice
Janisławice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Janisławice
Janisławice
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Janisławice
Janisławice
Położenie na mapie powiatu skierniewickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu skierniewickiego
Janisławice
Janisławice
Ziemia51°50′44″N 20°03′18″E/51,845556 20,055000

Janisławicewieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie skierniewickim, w gminie Głuchów.

Wieś arcybiskupstwa gnieźnieńskiego w ziemi rawskiej województwa rawskiego w 1792 roku[2]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości ma budowę typowej polskiej nazwy patronimicznej masowo występującej na terenach Polski. Składa się ona z dwóch członów Janisław oraz patronimicznej końcówki -ice. Pochodzi od dwuczłonowego słowiańskiego imienia męskiego Janisława, które należało do arcybiskupa Janisława[3]. W 1330 roku założył on w ówczesnej kasztelanii łowickiej wieś Janisławice wśród dąbrowy: "Ianyslawicze ... Ianislaus ... archiepiscopus Gneznensis, in merica super fluvium Lupy in districtu Lowiczensi villam Janyslawicze sub. an. Dni. MCCCXXX exposuit ad locandum"[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość lokowana została w 1330 roku przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Janisława[3].

W 1937 roku w pobliżu wsi odkryto grób człowieka (prawdopodobnie łowcy) datowany na ok. 6000-4500 p.n.e. (mezolit). Wewnątrz znajdował się szkielet 30-letniego mężczyzny ułożony w pozycji siedzącej posypanego ochrą. W grobie znajdowały się m.in kolia z zębów łosia i kłów dzika, szydło z poroża jelenia, skrobaczka z łopatki dzika i wiele narzędzi krzemiennych[5]. Przez długi czas był to najstarszy grób odkryty na terenie Polski[6].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa[7] na listę zabytków wpisane są obiekty:

  • zespół kościoła pw. św. Małgorzaty, XVI-XX w.:
    • kościół, drewniany, nr rej.: 887 z 29.12.1967
    • dzwonnica, drewniana, nr rej.: 888 z 29.12.1967
    • cmentarz rzymskokatolicki, przy kościele, nr rej.: 953 z 2.02.1994
  • cmentarz rzymskokatolicki, nr rej.: 876 z 20.03.1992

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludność w miejscowościach statystycznych według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2017-07-15].
  2. Karol de Perthées, Mappa szczegulna woiewodztwa rawskiego, 1792
  3. a b Henryk Łowmiański 1967 ↓, s. 40.
  4. Bolesław Ulanowski 1920 ↓, s. 173.
  5. Praca zbiorowa: Polska. Pradzieje - Piastowie. T. 31. Poznań: Polskie Media Amer.Com. ISBN 978-83-252-0200-2.
  6. Teresa Węgrzynowicz, Jacek Miśkiewicz, Wędrówki po wykopaliskach. Wiedza Powszechna, Warszawa 1972.
  7. NID: Rejestr zabytków nieruchomych, województwo łódzkie. [dostęp 8 kwietnia 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Łowmiański: Początki Polski. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1967.
  • Bolesław Ulanowski: Visitationes bonorum archiepiscopatus nec non capituli Gnesnensis. Cracoviae: 1920, s. 173.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]