Janusz Gnitecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Gnitecki
Data i miejsce urodzenia 29 października 1945
Łęg Piekarski
Data śmierci 23 lutego 2008
Zawód, zajęcie pedagog

Janusz Gnitecki (ur. 29 października 1945 w Łęgu Piekarskim, zm. 23 lutego 2008) – polski pedagog, profesor doktor habilitowany nauk humanistycznych o specjalności globalistyka, metodologia badań pedagogicznych, pedagogika ogólna, pedagogika szkolna oraz teoria kształcenia[1][2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent kierunku biologiczno-chemicznego w Studium Nauczycielskim w Kaliszu. Po ukończeniu studium podjął studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz na Wydziale Ogrodniczym poznańskiej Akademii Rolniczej. W latach 1970–1974 był nauczycielem w szkołach podstawowych i średnich, a od 1975 roku pracował jako wykładowca akademicki. Od 1975 do 1982 roku był wykładowcą w Katedrze Pedagogiki w Akademii Rolniczej w Poznaniu, a następnie w Instytucie Pedagogiki na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie w latach 1987–1990[2] pełnił funkcję wicedyrektora oraz kierował Zakładem Pedagogiki Ogólnej i Metodologii Pedagogiki, a od 1995 roku Zakładem Metodologii[3].

W 1977 uzyskał stopień doktora, a w 1985 roku stopień doktora habilitowanego (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu)[2]. Promotorem jego pracy doktorskiej był prof. Kazimierz Denek[3]. W 1995 roku został profesorem UAM[2], a w 1998 uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych[1].

Od 1989 roku był przewodniczącym poznańskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego[3], redaktorem naczelnym „Problemów Rozwoju Edukacji”[2], a także członkiem Zespołu Pedagogiki Ogólnej powołanego w ramach Komitetu Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk[1][3].

Był promotorem prac doktorskich oraz recenzentem prac doktorskich i habilitacyjnych[1]. Autor 34 monografii, 362 artykułów i rozpraw naukowych oraz redaktor 18 prac zbiorowych[3].

Zainteresowania naukowe[edytuj | edytuj kod]

Zainteresowania badawcze i naukowe Janusza Gniteckiego koncentrowały się wokół dydaktyki ogólnej i pedagogiki ogólnej oraz metodologii badań pedagogicznych. Wynikiem badań było opracowanie teorii zintegrowanych zadań szkolnych, programu stymulującego i wspierającego rozwój uczącej się młodzieży oraz epistemologicznych i metodologicznych podstaw edukacji[2].

Główne publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Metodologiczne problemy badań nad efektywnością kształcenia rolniczego, Warszawa, MOMAR, 1981
  • Wyznaczniki i uwarunkowania efektywności kształcenia w szkole wyższej, współautor, 1982
  • Efektywność kształcenia, Poznań, Wydawnictwo AR, 1983
  • Koncepcja pedagogiki ogólnej, Poznań 1989
  • Metodologiczne problemy pedagogiki prakseologicznej, Poznań 1989
  • Elementy metodologii badań w pedagogice hermeneutycznej, Poznań 1989
  • Zarys metodologii badań w pedagogice empirycznej, Poznań 1989
  • Zarys pedagogiki ogólnej, 1989
  • Problemy rozwoju edukacji, Poznań 1991
  • Zarys teorii programów kształcenia w szkole wyższej, 1991
  • Pomiar i przetwarzanie wyników badań w pedagogice empirycznej, 1992
  • Teoria zintegrowanych zadań szkolnych, 1996
  • Supernauczanie. Perspektywy nowej edukacji, 1997
  • Pedagogika i edukacja wobec nadziei i zagrożeń współczesności, współautor, 1999

Źródła[2][3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Janusz Gnitecki w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  2. a b c d e f g Wincenty Okoń: Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie „Żak”, 2001, s. 114. ISBN 83-88149-41-5.
  3. a b c d e f Teresa Hejnicka-Bezwińska: Profesor Janusz Gnitecki (1945–2008). repozytorium.ukw.edu.pl. [dostęp 2014-12-06].