Janusz Henryk Pobóg-Gurski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Henryk Pobóg-Gurski
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1883
Mokrzany
Data i miejsce śmierci 6 maja 1934
Wilno
Zawód, zajęcie technolog rolnictwa

Janusz Henryk Pobóg-Gurski (ur. 15 marca 1883 w Mokrzanach, zm. 6 maja 1934 w Wilnie[1]) – polski technik rolnictwa.

Syn Antoniego Pobóg-Gurskiego i Ksawery z Kunaszowskich, wnuczki Franciszka Ksawerego Godebskiego. Ukończył gimnazjum w Chyrowie, a następnie studiował w Akademii Rolniczej w Dublanach. Pozostał na uczelni i prowadził tam wzorowe gospodarstwo doświadczalne. Podczas wojny polsko-bolszewickiej walczył w stopniu podporucznika w szeregach 14 pułku Ułanów Jazłowieckich, a następnie w obronie Lwowa w słynnym oddziale „Wilków”. Na krótko powrócił do Dublan, a następnie udał się na Śląsk, gdzie brał udział w powstaniach śląskich. Walczył m.in. pod Górą świętej Anny, na jesieni 1921 powrócił na uczelnię, gdzie otrzymał stanowisko docenta uprawy roślin, równolegle kierował Katedrą Organizacji Gospodarstw i Ekonomiki Rolniczej. Po uzyskaniu tytułu profesora Wydziału Rolniczo-Lasowego Politechniki Lwowskiej stanął na czele Katedry Ogólnej i Szczegółowej Uprawy Roślin i zajmował to stanowisko do 1933. Po śmierci w Wilnie jego ciało zostało przetransportowane do Lwowa i złożone na Cmentarzu Obrońców Lwowa (k. XXVI , g. 2147).

Jerzy Henryk Pobóg-Gurski był wybitnym specjalistą w dziedzinie stosowania płodozmianu w gospodarstwach specjalistycznych. Należał do aktywnych zwolenników melioracji Polesia i Podola, a także propagował produkcję lniarską.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]