Janusz Lalka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Lalka
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1952
Lubartów
Przebieg służby
Lata służby 1976-2011
Jednostki Sztab Generalny WP
Stanowiska szef Inżynierii Wojskowej
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Janusz Franciszek Lalka (ur. 2 kwietnia 1952 w Lubartowie[1]) – generał dywizji Wojska Polskiego, w latach 2002-2011 szef Inżynierii Wojskowej Sztabu Generalnego Wojska Polskiego[2].

Służba w wojsku[edytuj | edytuj kod]

W latach 1972-1976 był podchorążym Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych im. gen. Jakuba Jasińskiego we Wrocławiu. Po ukończeniu szkoły i promocji został przydzielony do 5 Mazurskiej Brygadzie Saperów w Szczecinie i wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu inżynieryjno-drogowego. Po dwóch latach został dowódcą kompanii saperów, a po kolejnych dwóch szefem sztabu batalionu saperów. W latach 1982-1985 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Po ukończeniu studiów i uzyskaniu tytułu oficera dyplomowanego powrócił do 5 Mazurskiej Brygady Saperów w Szczecinie, w której objął dowództwo batalionu inżynieryjno-drogowego. W 1986 roku został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu – zastępcy dowódcy 9 Pułku Pontonowego w Chełmnie. W 1988 roku objął dowództwo 3 Warszawskiego Pułku Pontonowego we Włocławku. W latach 1992-1996 dowodził 2 Mazowiecką Brygadą Saperów w Kazuniu Nowym. W międzyczasie, na przełomie 1993 i 1994 roku, był słuchaczem Podyplomowych Studiów Operacyjno-Strategicznych w Akademii Obrony Narodowej w Rembertowie. W latach 1996-2000 był szefem Wojsk Inżynieryjnych Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie. W 2000 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy szefa Wojsk Inżynieryjnych Wojsk Lądowych. W 2002 roku został szefem Inżynierii Wojskowej w Generalnym Zarządzie Wsparcia P-7 Sztabu Generalnego WP. Na tym stanowisku służbowym był dwukrotnie awansowany. 15 sierpnia 2003 roku prezydent RP Aleksander Kwaśniewski wręczył mu nominację na generała brygady, a 15 sierpnia 2010 roku z rąk prezydenta RP Bronisława Komorowskiego otrzymał nominację na generała dywizji. 8 sierpnia 2011 roku oficjalnie przekazał obowiązki szefa Inżynierii Wojskowej swojemu następcy, płk. Bogusławowi Bębenkowi i został przeniesiony do dyspozycji szefa Sztabu Generalnego.

Wykształcenie wojskowe[edytuj | edytuj kod]

  • Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu – studia I stopnia
  • Akademia Sztabu Generalnego w Warszawie – studia II stopnia
  • Akademia Obrony Narodowej w Warszawie – studia podyplomowe
  • Centrum Doskonalenia Oficerów w Warszawie – kurs kwalifikacyjny

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]