Janusz Latalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Latalski
Herb
Prawdzic
Rodzina Latalscy herbu Prawdzic
Data śmierci 1557
Ojciec Jan Latalski
Matka Zofia ze Skockich
Żona

Barbara z Kretkowskich

Dzieci

Stanisław Latalski
Janusz Latalski
Jerzy Latalski
Anna Janowa Krotoska

Janusz Latalski z Latalic i Łabiszyna herbu Prawdzic (zm. 1557) – wojewoda inowrocławski i poznański.

Syn Jana Latalskiego, kasztelana gnieźnieńskiego i Zofii Skockiej. Brat Jana, arcybiskupa gnieźnieńskiego. Poślubił Barbarę Kretkowską, córkę Mikołaja, wojewody inowrocławskiego. Z małżeństwa urodziło się 5 dzieci. Synowie: Stanisław (1531-1598), starosta inowrocławski i człuchowski, Janusz i Jerzy (zm. 1602). Córka Anna została żoną Jana Krotoskiego, wojewody inowrocławskiego.

Jako pierwszy pisał się z Łabiszyna. W roku 1516 został starostą inowrocławskim. Pełnił urząd kasztelana lądzkiego od 1520. W 1529 roku udał się z innym rycerstwem polskim na wyprawę na Tatarów. Został schwytany w Oczakowie i dostał się do niewoli. Został wykupiony przez swego brata Jana, ówczesnego biskupa poznańskiego[1].

Od 1530 roku piastował też urząd kasztelana gnieźnieńskiego, od 1535 wojewoda inowrocławski, od 1538 - wojewoda poznański; był także starostą człuchowskim. W 1538 mianowany hrabią Państwa Rzymskiego. W 1543 posłował do cesarza Ferdynanda w celu skojarzenia małżeństwa króla Polski Zygmunta II Augusta z Elżbietą Austriaczką. Na sejmie 1552 obronił też Stanisława Orzechowskiego przeciw biskupom[1].

Był rycerzem Zakonu Grobu Bożego w Jerozolimie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz Szlachty Polskiej. T. 8. Warszawa: Gebthner i Wolff, 1911, s. 303-304.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hr. Seweryn Uruski "Rodzina. Herbarz Szlachty Polskiej" (wyd. 1904-1917, tom 8, str. 303-305 - Latalscy herbu Prawdzic)