Janusz Leydo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Leydo
Cord
Data i miejsce urodzenia 7 kwietnia 1928
Łomża
Data i miejsce śmierci 5 listopada 2018
Toruń
Zawód, zajęcie lekarz
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy Krzyż Partyzancki Medal za Warszawę 1939–1945

Janusz Leydo ps. Cord (ur. 7 kwietnia 1928 w Łomży, zm. 5 listopada 2018 w Toruniu) – polski lekarz, uczestnik ruchu oporu podczas II wojny światowej, powstaniec warszawski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1935 roku przeniósł się wraz z rodzicami z Łomży do Warszawy. Tu kontynuował naukę w szkole powszechnej oraz ukończył gimnazjum na tajnych kompletach. Podczas okupacji wstąpił w szeregi 4 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej. Od 1942 roku był członkiem Batalionu NOW-AK „Gustaw”. Uczestniczył w licznych zadaniach konspiracyjnych m.in. w utrzymywaniu łączności z oddziałami stacjonującymi w Puszczy Kampinoskiej, zrzutach węgla i żywności z przejeżdżających transportów, kolportażu prasy podziemnej oraz dożywianiu dzieci żydowskich z getta. Podczas powstania walczył na Woli, Starym Mieście i w Śródmieściu. Był trzykrotnie ranny, m.in. podczas eksplozji „czołgu pułapki” na ulicy Kilińskiego w Warszawie w dniu 13 sierpnia 1944 roku. Po upadku powstania wyszedł z miasta wraz z rannymi i został przewieziony do obozu przejściowego Dulag 121 w Pruszkowie.

Po zakończeniu wojny wyjechał do Torunia, gdzie zdał maturę w 1946 roku. Następnie studiował medycynę na Pomorskiej Akademii Medycznej im. gen. Karola Świerczewskiego w Szczecinie, którą to uczelnię ukończył w 1953 roku ze specjalizacją lekarza chorób wewnętrznych. Mieszkał i pracował w Toruniu. Po śmierci został pochowany na toruńskim cmentarzu św. Jerzego.

Odznaczenia i awanse[edytuj | edytuj kod]

Za swe zasługi został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Ordery Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Armii Krajowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Partyzanckim oraz Medalem za Warszawę 1939–1945. Po wojnie został awansowany do stopnia pułkownika Wojska Polskiego w stanie spoczynku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]