Janusz Narzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Narzyński
Janusz Wojciech Narzyński
biskup senior
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 14 marca 1928
Warszawa
Data i miejsce śmierci 14 marca 2020
Warszawa
Biskup Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP
Okres sprawowania 19751991
Wyznanie luteranizm
Kościół Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP
Ordynacja 6 maja 1956
Nominacja biskupia 23 lutego 1975
Sakra biskupia 6 kwietnia 1975
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 kwietnia 1975
Miejscowość Warszawa
Miejsce Kościół Ewangelicko-Augsburski Świętej Trójcy w Warszawie
Konsekrator Andrzej Wantuła
Współkonsekratorzy Ján Michalko
Władysław Kiedroń

Janusz Wojciech Narzyński (ur. 14 marca 1928 w Warszawie, zm. 14 marca 2020 tamże[1]) – duchowny luterański, w latach 1975–1991 Biskup Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP, w latach 1983–1986 prezes Polskiej Rady Ekumenicznej, obserwator podczas obrad Okrągłego Stołu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób bp. Janusza Narzyńskiego na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ul. Młynarskiej w Warszawie

Syn Teofila Narzyńskiego i Elżbiety z d. Orivol.

W latach 1949–1953 studiował na Wydziale Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego. 6 maja 1956 został ordynowany na duchownego przez biskupa Karola Kotulę. Do 1958 był wikariuszem parafii w Mrągowie, następnie jako stypendysta Światowej Federacji Luterańskiej studiował w Getyndze. Po powrocie do kraju był katechetą Parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie, zaś od 1965 był wikariuszem Biskupa Kościoła Andrzeja Wantuły[2].

23 lutego 1975 Kolegium Wyborcze Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce został wybrany biskupem Kościoła. 6 kwietnia 1975 został konsekrowany na biskupa Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce; zastąpił na tym urzędzie ks. biskupa Andrzeja Wantułę. Od 22 marca 1983 do 18 grudnia 1986 był prezesem Polskiej Rady Ekumenicznej, zaś od 1986 wiceprezesem[2]. Promował pozytywy wizerunek władz PRL w kraju i za granicami. Po powstaniu „Solidarności” chwalił dokonania rządzących z 35-letniej perspektywy. Po wprowadzeniu stanu wojennego w imieniu Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, a także wraz z ks. Witoldem Benedyktowiczem w imieniu Polskiej Rady Ekumenicznej, wyraził poparcie dla władz wojskowych[3].

Był jednym z trzech (obok ks. Bronisława Dembowskiego i ks. Alojzego Orszulika) obserwatorów kościelnych Obrad Okrągłego Stołu[4]. Status obserwatora kościelnego jako jedyny duchowny otrzymał z nominacji władz, co wynikało z wieloletniej harmonijnej współpracy z Urzędem do Spraw Wyznań[3]. W 1991 roku poprosił Synod Kościoła o przeniesienie go w stan spoczynku[5][6]. Uroczyste pożegnanie odbyło się 2 maja 1991 roku[2][6]. Dzień później odbyła się konsekracja nowego Biskupa Kościoła Jana Szarka.

Bp Janusz Narzyński był uważany za jednego z najwybitniejszych znawców historii i teologii Marcina Lutra oraz Reformacji w Polsce[2]. Stał na czele Komitetu Organizacyjnego całorocznych obchodów jubileuszu 500-lecia urodzin Lutra[3]. Od 1949 r. do 1993 r. pracownik naukowy Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego, a później Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Za działalność naukową i ekumeniczną Wydział Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu w Bratysławie (Słowacja) nadał mu tytuł doktora honoris causa[6].

Był w związku małżeńskim ze zmarłą w lipcu 2019 roku[7], Barbarą Enholc, magister teologii i do 2003 r. dyrektor Brytyjskiego i Zagranicznego Towarzystwa Biblijnego w Warszawie[6][8]. Jego bratem był zmarły w 2014 roku, wieloletni proboszcz ewangelickiej parafii w Bydgoszczy ks. Tadeusz Narzyński[9]. Trzeci z braci Juliusz Narzyński, jest artystą malarzem[10].

Zmarł 14 marca 2020. Został pochowany 18 marca 2020 na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie[11].

Ekumenizm[edytuj | edytuj kod]

W czasach PRL-u był krytycznie usposobiony do Kościoła katolickiego, a w czasach swej prezesury w PRE blokował dialog z katolikami. Po upadku komunizmu zmienił swój stosunek do Kościoła katolickiego, papieża zaczął nazywać Ojcem Świętym, zaczął też wzywać do uznania prymatu papieskiego. Karol Karski przemianę tę nazwał „cudowną metamorfozą”[12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmarł bp Janusz Narzyński. luteranie.pl, 14 marca 2020. [dostęp 2020-03-14].
  2. a b c d Janusz Narzyński, biografia (www.luteranie.pl)- [dostęp 10.02.2015]
  3. a b c Ryszard Michalak: Polityka wyznaniowa państwa polskiego wobec mniejszości religijnych w latach 1945–1989. Zielona Góra: Uniwersytet Zielonogórski, 2014, s. 347, 348. ISBN 978-83-7842-124-5.
  4. "25 lat temu rozpoczęły się obrady Okrągłego Stołu"- [dostęp 10.02.2015]
  5. Portal społeczności luterańskiej w Polsce- [dostęp 10.02.2015]
  6. a b c d Biskup-Senior Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP- [dostęp 10.02.2015]
  7. Była dyrektor Towarzystwa Biblijnego nie żyje (pol.). ekumenia.pl. [dostęp 2019-07-19].
  8. Towarzystwo Biblijne w Polsce- [dostęp 10.02.2015]
  9. Centrum Informacyjne Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce- [dostęp 10.02.2015]
  10. Juliusz Narzyński – artysta malarz- [dostęp 10.02.2015]
  11. Janusz Narzyński. wyborcza.pl, 20 marca 2020. [dostęp 2020-03-24].
  12. Karski 2012 ↓, s. 462.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]