Janusz Sieczkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Sieczkowski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 13 stycznia 1925
Prużana
Data i miejsce śmierci 7 października 1994
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 1 Warszawska Dywizja Piechoty
3 Pomorska Dywizja Piechoty
9 Drezdeńska Dywizja Piechoty
3 Pomorska Dywizja Zmechanizowana
15 Dywizja Zmechanizowana im. Gwardii Ludowej
Stanowiska dowódca dywizji
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1943–1989) Krzyż Walecznych (1943–1989) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal „Za udział w walkach o Berlin” Warszawski Krzyż Powstańczy Krzyż Bitwy pod Lenino Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej” Srebrna Odznaka „Za Zasługi dla Obrony Cywilnej” Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal jubileuszowy „Dwadzieścia lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „30 lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „Czterdzieści lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal „Za wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Order Flagi Narodowej II klasy (KRLD)
Grób Janusza Sieczkowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Janusz Sieczkowski (ur. 13 stycznia 1925 w Prużanie, zm. 7 października 1994 w Warszawie) – generał brygady WP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Skończył dwie klasy gimnazjum w Prużanie, po czym w lutym 1940 został deportowany wraz z rodziną do obwodu archangielskiego. W 1941 mimo prób zaciągnięcia się, z powodu młodego wieku nie został przyjęty do armii gen. Andersa. W styczniu 1943 wcielony do Armii Czerwonej. W maju 1943 wstąpił do armii gen. Berlinga i został elewem samodzielnego batalionu szkolnego 1 Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki w obozie w Sielcach nad Oką. W sierpniu 1943 skończył szkołę podoficerską jako dowódca drużyny. Uczestnik bitwy pod Lenino. Od listopada 1943 podchorąży Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych przy 1 DP. W lutym 1944 przeniesiony do 3 Dywizji Piechoty im. R. Traugutta, gdzie był zastępcą komendanta szkoły podoficerskiej 7 pp ds. polityczno-wychowawczych. 1 maja 1944 został chorążym i zastępcą dowódcy samodzielnej kompanii fizylierów ds. liniowych, a 16 września dowódcą plutonu zwiadu. Od marca 1945 dowódca plutonu piechoty. Uczestnik walk 3 DP nad Pilicą, na przyczółku warecko-magnuszewskim, na przyczółkach warszawskich, marszu na Bydgoszcz, walk na Wale Pomorskim i szturmu na Kołobrzeg, ciężko ranny 1 września 1944 i 9 marca 1945. Po wyleczeniu ran w listopadzie 1945 został dowódcą kompanii fizylierów, a 1946 skończył kurs oficerów sztabu w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Pracował w sztabie 3 DP i jako oficer taktyczno-wyszkoleniowy w 8 pp w Zamościu, w którym w listopadzie 1948 został zastępcą dowódcy ds. wyszkolenia. Uczestnik walk ze zbrojnym podziemiem na Lubelszczyźnie. W listopadzie 1949 został szefem sztabu 2 pp w Legionowie, a w styczniu 1951 szefem sztabu 50 pp w Lidzbarku Warmińskim. W sierpniu 1951 został dowódcą tego pułku. 30 maja 1953 został dowódcą 3 pp w Ciechanowie. We wrześniu 1954 skończył kurs doskonalenia oficerów przy Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie, następnie wykładał w tej akademii taktykę ogólną. We wrześniu 1956 skończył studia zaoczne na ASG. W listopadzie 1956 został zastępcą dowódcy 9 DP ds. liniowych w Rzeszowie, we wrześniu 1962 dowódcą 3 Dywizji Zmechanizowanej w Lublinie, a w kwietniu 1966 dowódcą 15 Dywizji Zmechanizowanej w Olsztynie. W październiku 1968 awansowany na generała brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Marszałek Polski Marian Spychalski. Od stycznia 1969 dowódca 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie, a od listopada 1974 zastępca szefa Inspekcji Sił Zbrojnych. W 1976 przebywał na kursie w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Jesienią 1978 przeniesiony do służby dyplomatycznej i mianowany szefem Misji Polskiej - ministrem pełnomocnym w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei (do stycznia 1980). 20 czerwca 1980 został zastępcą komendanta ASG ds. liniowych. Od 1987 roku był dyrektorem Departamentu Spraw Obronnych w Ministerstwie Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej. W kwietniu 1990 pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i w listopadzie 1990 przeniesiony w stan spoczynku. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera G-2-50)[1].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, t. III:M-S, Toruń 2010, s. 386-389.