Janusz Sieczkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Janusza Sieczkowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Janusz Sieczkowski (ur. 13 stycznia 1925 w Prużanie, zm. 7 października 1994 w Warszawie) – generał brygady WP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Skończył dwie klasy gimnazjum w Prużanie, po czym w lutym 1940 został deportowany wraz z rodziną do obwodu archangielskiego. W 1941 mimo prób zaciągnięcia się, z powodu młodego wieku nie został przyjęty do armii gen.Andersa. W styczniu 1943 wcielony do Armii Czerwonej. W maju 1943 wstąpił do armii gen. Berlinga i został elewem samodzielnego batalionu szkolnego 1 DP im. T. Kościuszki w obozie w Sielcach nad Oką. W sierpniu 1943 skończył szkołę podoficerską jako dowódca drużyny. Uczestnik bitwy pod Lenino. Od listopada 1943 podchorąży Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych przy 1 DP. W lutym 1944 przeniesiony do 3 Dywizji Piechoty im. R. Traugutta, gdzie był zastępcą komendanta szkoły podoficerskiej 7 pp ds. polityczno-wychowawczych. 1 maja 1944 został chorążym i zastępcą dowódcy samodzielnej kompanii fizylierów ds. liniowych, a 16 września dowódcą plutonu zwiadu. Od marca 1945 dowódca plutonu piechoty. Uczestnik walk 3 DP nad Pilicą, na przyczółku warecko-magnuszewskim, na przyczółkach warszawskich, marszu na Bydgoszcz, walk na Wale Pomorskim i szturmu na Kołobrzeg, ciężko ranny 1 września 1944 i 9 marca 1945. Po wyleczeniu ran w listopadzie 1945 został dowódcą kompanii fizylierów, a 1946 skończył kurs oficerów sztabu w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Pracował w sztabie 3 DP i jako oficer taktyczno-wyszkoleniowy w 8 pp w Zamościu, w którym w listopadzie 1948 został zastępcą dowódcy ds. wyszkolenia. Uczestnik walk ze zbrojnym podziemiem na Lubelszczyźnie. W listopadzie 1949 został szefem sztabu 2 pp w Legionowie, a w styczniu 1951 szefem sztabu 50 pp w Lidzbarku Warmińskim. W sierpniu 1951 został dowódcą tego pułku. 30 V 1953 został dowódcą 3 pp w Ciechanowie. We wrześniu 1954 skończył kurs doskonalenia oficerów przy Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie, następnie wykładał w tej akademii taktykę ogólną. We wrześniu 1956 skończył studia zaoczne na ASG. W listopadzie 1956 został zastępcą dowódcy 9 DP ds. liniowych w Rzeszowie, we wrześniu 1962 dowódcą 3 Dywizji Zmechanizowanej w Lublinie, a w kwietniu 1966 dowódcą 15 Dywizji Zmechanizowanej w Olsztynie. W październiku 1968 awansowany na generała brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Marszałek Polski Marian Spychalski. Od stycznia 1969 dowódca 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie, a od listopada 1974 zastępca szefa Inspekcji Sił Zbrojnych. W 1976 przebywał na kursie w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Jesienią 1978 przeniesiony do służby dyplomatycznej i mianowany szefem Misji Polskiej - ministrem pełnomocnym w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei (do stycznia 1980). 20 VI 1980 został zastępcą komendanta ASG ds. liniowych. Od 1987 roku był dyrektorem Departamentu Spraw Obronnych w Ministerstwie Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej. W kwietniu 1990 pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i w listopadzie 1990 przeniesiony w stan spoczynku.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, t. III:M-S, Toruń 2010, s. 386-389.