Janusz Szałkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Janusz Szałkowski (ur. 1921 w Gnieźnie) – dziennikarz polski, komentator wydarzeń sportowych, poseł na Sejm Ustawodawczy (1947–1952).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Tuż przed wybuchem II wojny światowej ukończył gimnazjum. W okresie okupacji niemieckiej przebywał w Sanoku, pracując w administracji miejskiej oraz prowadząc tajne nauczanie. Później kolejno zamieszkał w Jaśle oraz Krośnie. W 1945 podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego (w 1948 przeniósł się na Uniwersytet Warszawski). W tym samym roku przystąpił do Związku Młodzieży Demokratycznej i Stronnictwa Demokratycznego (zasiadał w Radzie Naczelnej i CK). W 1947 uzyskał mandat posła na Sejm w okręgu Toruń. Zasiadał w Komisjach Oświatowej, propagandowej i Wojskowej. W latach 1949–1952 pełnił obowiązki prezesa Akademickiego Zrzeszenia Sportowego. Od 1950 był członkiem GKKF. Po zakończeniu kadencji parlamentarnej podjął pracę w Polskim Radio jako publicysta redakcji sportowej.

Po upadku komunizmu związany z Klubem Demokratycznym im. Mieczysława Michałowicza w Warszawie. Popierał działania Kongresu Liberalno-Demokratycznego, apelując o bardziej społeczną twarz polskiego liberalizmu[1].

Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Faustyn Szlęzak, Janusz Szałkowski, Cezary Leżeński, Listy, "Biuletyn Informacyjny KLD", nr 5, sierpień 1991, s. 10

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Szałkowski, w: Henryk Wosiński, Stronnictwo Demokratyczne w Polsce Ludowej. Cz. 3: Udział Stronnictwa w pracach parlamentu PRL w latach 1944–1968 (red. Wiktoria Beczek), Warszawa 1969, s. 124
  • Strona sejmowa posła na Sejm Ustawodawczy