Janusz Szablowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Szablowski
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1909
Watyniec, powiat Horochów
Data i miejsce śmierci 10 lutego 1982
Wrocław
Zawód, zajęcie architekt

Janusz Szablowski (ur. 17 kwietnia 1909 w Watyńcu pow. Horochów, zm. 10 lutego 1982 we Wrocławiu) – polski architekt.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po zdanym w 1929 egzaminie dojrzałości odbył roczną służbę wojskową w Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej. Podczas studiów pracował zarobkowo na budowach oraz w biurach projektowych, w 1937 został młodszym asystentem w Katedrze Architektury Polskiej u prof. Mariana Osińskiego. W czerwcu 1939 obronił pracę dyplomową i uzyskał tytuł inżyniera architekta.

Brał udział w kampanii wrześniowej, jako podporucznik walczył na Pomorzu i pod Kutnem, gdzie został wzięty do niewoli i uwięziony w oflagu w Woldenbergu. Na miarę możliwości pogłębiał swoją wiedzę, a także z innymi uwięzionymi architektami planował przekształcenie polskich wsi w spółdzielnie.

Po zakończeniu II wojny światowej znalazł się w Mieroszowie, gdzie był kierownikiem przedsiębiorstwa budowlanego. Od 1947 mieszkał we Wrocławiu, gdzie jako starszy asystent na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej w Katedrze Budownictwa Wiejskiego u prof. Tadeusza Brzozy. Równolegle pracował w Regionalnej Dyrekcji Planowania Przestrzennego, gdzie był autorem uproszczonych planów miast na Dolnym Śląsku m.in. Kłodzka, Bielawy, Dusznik, Kudowy, Radkowa, Nowej Rudy, Lewina Kłodzkiego, Mysłakowic i Polanicy. W 1950 został adiunktem w Katedrze Architektury Wiejskiej, równocześnie był organizatorem Centralnego Biura Projektów Budownictwa Wiejskiego. Trzy lata później jako pełniący obowiązki kierownika prowadził Katedrę Budownictwa Wiejskiego, w czerwcu 1954 został samodzielnym pracownikiem nauki.

Wykładał również w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej i na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej. Od 1953 kierował Zespołem Planistycznego Centralnego Biura Projektów Budownictwa Wiejskiego był autorem planów zabudowy Państwowych Ośrodków Maszynowych w województwach wrocławskim i opolskim, stworzył również plany zagospodarowania Piławy, Marciszowa i Siechnic. Równocześnie uczestniczył w pracach Komisji Architektoniczno-Urbanistycznej działającej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. W 1986 uzyskał stopień doktora nauk technicznych.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]