Jaroccy herbu Rawicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
herb Rawicz

Jaroccy – polski ród szlachecki pieczętujący się herbem Rawicz, który wziął swoje nazwisko od Jaroszyna w powiecie radomskim (obecnie puławskim), znany od XIV wieku[1].

Przedstawiciele tego rodu, należącego do średniozamożnej szlachty, za czasów I Rzeczypospolitej pełnili liczne urzędy ziemskie oraz brali aktywny udział w życiu politycznym kraju. Stanisław Jarocki był w 1505 roku marszałkiem nadwornym koronnym, a jego potomkowie osiedli w województwie krakowskim. Aleksander Walerian Jarocki z województwem krakowskim a Piotr Jarocki z województwem sandomierskim podpisali elekcję 1648 roku, tj. wybór Jana Kazimierza Wazy na króla Polski. Jan Jarocki z województwem lubelskim, Aleksander Jarocki z województwem ruskim a Stanisław Jarocki z województwem sandomierskim podpisali elekcję 1669 roku, tj. wybór Michała Korybuta Wiśniowieckiego na króla Polski. Z kolei Andrzej i Franciszek Jaroccy z województwem sandomierskim, Jan Jarocki z województwem krakowskim, Władysław i Jerzy Jaroccy z województwem ruskim a Stefan Jarocki z województwem bełskim podpisali elekcję 1697 roku, tj. wybór Augusta II Mocnego na króla Polski[2].

Po rozbiorach Rzeczypospolitej Jaroccy wylegitymowali się ze staropolskiego szlachectwa zarówno w Królestwie Polskim jak i w Galicji jak i w guberni podolskiej Cesarstwa Rosyjskiego[3].

Członkowie rodu[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. A. Boniecki Herbarz polski (tom VIII) Warszawa 1905, s. 250.
  2. Tamże.
  3. S. Uruski Rodzina. Herbarz szlachty polskiej (tom V) Warszawa 1908, s. 386.