Jarosław Brejza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jarosław Brejza (ur. 24 grudnia 1964 w Inowrocławiu, zm. 4 sierpnia 1982 tamże) – polski działacz opozycji w okresie PRL, brat Ryszarda Brejzy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był uczniem Zespołu Szkół Mechaniczno-Elektrycznych w Inowrocławiu.

W 1980 uczestniczył w strajku w inowrocławskiej Hucie Szkła "Irena", w tym samym roku wstąpił do "Solidarności". W 1981 stanął na czele Komitetu Założycielskiego Niezależnego Samorządnego Związku Młodzieży Szkolnej "Solidarność", organizacji afiliowanej przy regionalnej strukturze "S". Zajmował się w tym okresie organizacją spotkań młodzieży m.in. z kombatantami Armii Krajowej, uczestniczył w strajkach okupacyjnych i marszach na rzecz uwolnienia uwolnienia więźniów politycznych.

Brał udział w odbywającym się w Gdańsku zjeździe opozycyjnych organizacji młodzieżowych, który doprowadził do powołania Niezależnej Federacji Młodzieży Szkolnej. Po wprowadzeniu stanu wojennego rozpoczął działalność w niejawnych strukturach "Solidarności". Zajmował się kolportażem wydawnictw drugiego obiegu, pełnił funkcję łącznika działaczy podziemia z różnych miast na terenie kraju, był autorem większości symboli "S" umieszczanych na inowrocławskich budynkach. Począwszy od 20 grudnia 1981 kilkakrotnie zatrzymywany przez funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej i Służby Bezpieczeństwa.

Kolejny raz został zatrzymany za udział w demonstracji w rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 maja i posiadanie flagi polskiej z symbolami NSZZ "S". Po brutalnym przesłuchaniu w komendzie MO podjął pierwszą próbę samobójczą.

Zmarł 4 sierpnia tego samego roku, popełniając samobójstwo.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]