Jarosław Isajewycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jarosław Isajewycz
Kraj działania  Ukraina
Data i miejsce urodzenia 7 marca 1936
Werba
Data i miejsce śmierci 24 czerwca 2010
Lwów
akademik
Specjalność: historyk
Alma Mater Lwowski Uniwersytet Narodowy im. Iwana Franki

Jarosław Dmytrowycz Isajewycz, ukr.: Ярослав Дмитрович Ісаєвич (ur. 7 marca 1936 w Werbie, zm. 24 czerwca 2010 we Lwowie) – ukraiński historyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojcem był Dmytro Isajewycz, w przeszłości członek Ukraińskiej Centralnej Rady i delegat Ukraińskiej Republiki Ludowej na konferencję pokojową w Paryżu, który w 1930 roku powrócił na Ukrainę z Francji.

Ukończył wydział filologiczny Uniwersytetu Lwowskiego w 1952. W 1961 roku Isajewycz uzyskał stopień kandydata nauk (odpowiednik doktora). W 1975 roku Isajewycz wydał kolejną książkę – Perszodrukar Iwan Fedorow ta wynyknennia drukarstwa w Ukrajini (Pierwszy drukarz Iwan Fedorow i narodziny drukarstwa na Ukrainie). Trzy lata później uzyskał w Moskwie stopień doktora nauk (odpowiednik doktora habilitowanego). Od 1992 członek ukraińskiej akademii nauk. Prezydent Międzynarodowej Acocjacji Ukrainistów, szef Narodowego Komitetu Historyków Ukrainy. Prowadził wykłady na Ukrainie, w USA i w innych krajach, także w Polsce (na zaproszenie PAN).

Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Publikacje w języku polskim[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół greckokatolicki a niektóre aspekty rozwoju kultury ukraińskiej i białoruskiej w XVII-XVIII wieku, „Warszawskie Zeszyty Ukrainoznawcze” 4/5 (1997), s. 169–181.
  • Z dziejów parafialnych bractw cerkiewnych w metropolii kijowskiej od XVI-XX w., „Rocznik Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej” 3 (2010), s. 129–140.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrij Portnow, Dwaj historycy w jednym Lwowie, [w:] Nowa Europa Wschodnia (2011), z. 5, s. 158–168 [1].
  • Andrzej Gil, Jarosław Dmytrowycz Isajewicz – lwowski uczony – świata obywatel (1936-2010), [w:] Rocznik Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej (2010), s. 185–188.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]