Jarosław Lindenberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jarosław Lindenberg
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 9 listopada 1956
Warszawa
Ambasador RP w Łotwie
Okres od 1992
do 1997
Następca Jarosław Bratkiewicz
Ambasador RP w Bułgarii
Okres od 1998
do 2003
Poprzednik Romuald Kunat
Następca Sławomir Dąbrowa
Ambasador RP w Czarnogórze
Okres od 2007
do 2011
Poprzednik utworzenie placówki
Następca Grażyna Sikorska
Ambasador RP w Bośni i Hercegowinie
Okres od sierpnia 2018
Poprzednik Andrzej Krawczyk
Odznaczenia
Krzyż Wolności i Solidarności Order Stara Płanina (Bułgaria) Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej” Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa)

Jarosław Lindenberg (ur. 9 listopada 1956 w Warszawie[1]) – polski filozof, dyplomata, od sierpnia 2018 ambasador RP w Bośni i Hercegowinie; wcześniej w Łotwie (1992-1997), Bułgarii (1998-2003) i chargé d’affaires Ambasady RP w Czarnogórze (2007-2011).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1971–1975 uczęszczał do XV LO im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie, gdzie zdał maturę. Ukończył studia w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1985 uzyskał stopień doktora. W latach 1980–1986 był pracownikiem naukowym w filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. Od 1986 do 1991 wykładał w Wyższej Szkole Pedagogiki Specjalnej. Od końca lat 70. był związany z opozycją demokratyczną. W stanie wojennym został internowany na Białołęce. Przez cały okres stanu wojennego, aż do 1989 redagował podziemne pismo satyryczne „Jaruzela”. Pod pseudonimem pisywał także artykuły do czasopisma „Czas Przyszły”, które redagował Jacek Czaputowicz. Związany z Klubem Inteligencji Katolickiej, w którym w latach 1984–1985 kierował jego sekcją kultury. posiada status osoby represjonowanej z powodów politycznych nadany przez szefa Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych. Sporadycznie zajmował się również działalnością dziennikarską i literacką, m.in. współautor powieści „Człowiek z krwi i kości” wydanej w 1992 oraz scenariusza do filmu Konrada Szołajskiego pod tytułem „Człowiek z…” zrealizowanego w 1993[2].

Na początku lat 90. został pracownikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Pracował w Gabinecie Ministra, a w 1991 otrzymał misję organizacji polskich placówek dyplomatycznych na Łotwie i w Estonii, gdzie początkowo pełnił funkcję chargé d'affairs. W latach 1992–1997 pełnił funkcję ambasadora w Rydze, a w latach 1993–1994 był akredytowany jednocześnie w Tallinnie.

Od 1997 pracował jako starszy radca ministra w Departamencie Promocji i Informacji MSZ. W 1998 objął kierownictwo polskiej ambasady w Sofii. Funkcję ambasadora pełnił do 2003. W kolejnych latach pracował w centrali MSZ, m.in. jako naczelnik Wydziału Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej w Departamencie Europy[3] oraz w Sekretariacie Dyrektora Generalnego[4].

Od 2007 do 2011 pracował jako chargé d'affairs w Ambasadzie RP w Podgoricy. Od 2011 do 2018 pełnił funkcję zastępcy dyrektora protokołu dyplomatycznego w MSZ. W sierpniu 2018 został ambasadorem RP w Bośni i Hercegowinie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Bliskim przyjacielem Jarosława Lindenberga był Jacek Kaczmarski (chodzili do jednej klasy w liceum)[7].

Jest żonaty, ma trójkę dzieci.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Katalog osób „rozpracowywanych” przez organa bezpieczeństwa państwa komunistycznego, bip.ipn.gov.pl [dostęp 2012-11-17].
  2. a b Zapis przebiegu posiedzenia komisji, www.sejm.gov.pl [dostęp 2018-08-16] (pol.).
  3. Zapis stenograficzny (1513) z 17. posiedzenia Komisji Spraw Unii Europejskiej Senatu RP w dn. 16 listopada 2004
  4. Jacek Pawlicki, Polityka pustych ambasad, „Gazeta Wyborcza” nr 70, 23 marca 2007
  5. Ar Triju Zvaigžņu ordeni apbalvoto personu reģistrs apbalvošanas secībā, sākot no 1994.gada - 2004.gadam, president.lv (łot.).
  6. M.P. z 2012 r. poz. 809
  7. Jarosław Lindenberg, Mój szkolny Przyjaciel (wspomnienie o Jacku Kaczmarskim), kaczmarski.art.pl [dostęp 2009-10-30] [zarchiwizowane z adresu 2009-03-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]