Jarosław Patoczka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jarosław Patoczka
major dyplomowany artylerii major dyplomowany artylerii
Data urodzenia 29 września 1894
Data śmierci 1969
Przebieg służby
Lata służby do 1935 i od 1939
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki Sztab Generalny
Wyższa Szkoła Wojenna
Stanowiska oficer Oddziału III
wykładowca służby sztabów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Późniejsza praca naczelnik biura w DOKP
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Kawaler Orderu Gwiazdy Rumunii

Jarosław Patoczka (ur. 29 września 1894, zm. 1969[1]) – major dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z dniem 31 stycznia 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego, jako chorąży byłej armii austriacko-węgierskiej, mianowany podporucznikiem i przydzielony do Stacji Zbrojnej i Uzupełnień Formacji Artyleryjskich w Krakowie[2]. 28 stycznia 1919 roku znalazł się w składzie konwoju, który miał wyjechać do Budapesztu w celu odbioru transportu z materiałem wojennym[3].

1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu, a jego oddziałem macierzystym był 1 pułk artylerii górskiej[4].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 294. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Jego oddziałem macierzystym był nadal 1 pułk artylerii górskiej[5]. W latach 1923–1924 pełnił służbę w Szkole Podoficerów Zawodowych Artylerii, będącej częścią składową Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu, pozostając oficerem nadetatowym 1 pułku artylerii górskiej w Nowym Sączu[6][7]. Następnie pełnił służbę w 16 pułku artylerii polowej w Grudziądzu.

Z dniem 20 lipca 1925 roku został przydzielony do 63 pułku piechoty w Toruniu na okres trzech miesięcy „celem praktycznego zapoznania się z organizacją, uzbrojeniem i regulaminami” piechoty. Z dniem 1 listopada 1925 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na Kurs 1925/1927. Z dniem 28 października 1927 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przydzielony do Oddziału III Sztabu Generalnego[8].

2 kwietnia 1929 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów artylerii[9]. Od grudnia 1929 roku pełnił służbę w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie[10][11]. W 1931 roku komendant szkoły, generał brygady Tadeusz Kutrzeba wystawił mu następującą opinię: „pracuje jako wykładowca służby sztabów na I roczniku. Pracuje dobrze, ale nie posiada szczególnego daru instruowania. Jest monotonny i nie może pobudzić zainteresowania słuchaczy. Odchodzi w tym roku na przeszkolenie artyleryjskie do Torunia”[12].

Z dniem 1 września 1934 roku został przydzielony do Ministerstwa Komunikacji na 6 miesięczną praktykę[13]. W grudniu 1934 roku, po ukończeniu kursu transportowego w Szefostwie Komunikacji Wojskowych, objął obowiązki naczelnika Biura Wojskowego Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Warszawie[14]. Z dniem 28 lutego 1935 roku został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I[15].

Na stanowisku naczelnika Biura Wojskowego DOKP Warszawa pozostał formalnie do lata 1939 roku. Jesienią 1937 roku, na polecenie I wiceministra komunikacji inż. Juliana Piaseckiego, rozpoczął studia nad reorganizacją systemu szkolenia pracowników PKP, a na początku 1938 roku powierzono mu przewodnictwo Komisji Studiów nad Organizacją Szkolenia[14]. Obowiązki naczelnika biura wykonywał jego zastępca, kapitan Ignacy Laudański. Od wiosny 1939 roku przebywał w Legionowie, gdzie zajmował się organizacją Centralnego Zakładu Szkolenia Pracowników PKP. 1 lipca 1939 roku Minister Komunikacji powierzył mu obowiązki dyrektora tegoż Zakładu. 24 sierpnia został powołany do służby czynnej na stanowisko oficera kierującego załadunkiem (KZ) w Wilnie[16]. W nocy z 25 na 26 sierpnia przybył do Wilna[17]. Rano 4 września wyjechał z Wilna i następnego dnia przybył do Warszawy. 10 września został przydzielony do 2 Eszelonu Szefostwa Komunikacji Naczelnego Wodza w charakterze oficera do specjalnych zleceń. W nocy z 17 na 18 września w Kutach przekroczył granicę z Rumunią. W lutym 1940 roku przebywał w Brezoi, a w kwietniu w Călimănești[18].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. myheritage.pl
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 14 z 8 lutego 1919 roku, poz. 498. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 15 z 11 lutego 1919 roku, poz. 527.
  3. Varga 2016 ↓, s. 101.
  4. Spis oficerów 1921 ↓, s. 328, 808.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 197.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 775, 819, 1525.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 695, 742, 1385.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 433, 458.
  9. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 106.
  10. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 386.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 798.
  12. Kutrzeba 1931 ↓, s. 578.
  13. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 276.
  14. a b Meldunek 1940 ↓, s. 87.
  15. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 49.
  16. Meldunek 1940 ↓, s. 88.
  17. Sprawozdanie 1940 ↓, s. 116-117.
  18. Sprawozdanie 1940 ↓, s. 119.
  19. a b c Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 182.
  20. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 19 z 12 grudnia 1929 roku, s. 361.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]