Jazz nowoorleański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jazz nowoorleański
Pochodzenie blues[1], marsz, spirituals[1], ragtime[1], folk
Czas i miejsce powstania ok. 1890 roku, Nowy Orlean i południe USA[1]
Instrumenty kornet[1], trąbka, klarnet[1], fortepian, banjo[1], puzon[1], perkusja, instrumenty dęte, kontrabas[1], gitara, akordeon, tarka[1], instrumenty prymitywne[1]
Największa popularność 1890[1]-1915[1]
Podgatunki
dixieland
Style regionalne
jazz chicagowski
Inne tematy
carving contests[1]

Jazz nowoorleański - pierwszy ze stylów jazzowych należących do jazzu tradycyjnego[2], wykształcony ok. 1890 r.[2] ; oparty na kontrapunkcie instrumentów melodycznych (kornet[2] lub trąbka, klarnet[2] i puzon[2]), stałym powtarzaniu formuły rytmicznej improwizacji zbiorowej na tematy bluesowe i ragtime'owe[2]. Znani muzycy jazzu nowoorleańskiego to: Joe King Oliver[2], Louis Armstrong[2], Bunk Johnson[2], Kid Ory[2], Johnny Dodds, Baby Dodds, Buddy Bolden[2], Zutty Singleton lub zespoły Olympia Band[2] i inni.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n Nowoorleański jazz (pol.). RMF Classic.pl. [dostęp 2020-23-10].
  2. a b c d e f g h i j k l NOWOORLEAŃSKI JAZZ - Encyklopedia Muzyki - RMF Classic, www.rmfclassic.pl [dostęp 2020-10-08].