Jedenaste przykazanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jedenaste przykazanie
Gatunek obyczajowy
Rok produkcji 1987
Data premiery 7 września 1988
Kraj produkcji  Polska
Czas trwania 87 min
Reżyseria Janusz Kondratiuk
Scenariusz Jan Himilsbach
Janusz Kondratiuk
Główne role Katarzyna Walter
Edward Żentara
Muzyka Janusz Stokłosa
Zdjęcia Andrzej J. Jaroszewicz
Scenografia Andrzej Kowalczyk
Kostiumy Izabella Konarzewska
Montaż Hanna Skowrońska-Zbrowska
Produkcja Studio Filmowe Oko

Jedenaste przykazanie – polski telewizyjny film fabularny z 1987 r., w reżyserii Janusza Kondratiuka.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Miasteczko Polsce przed II Wojną. Targ a na jego środku Sławojka. Przy rynku knajpa Goldschmidtki, hotel z domem publicznym, kino „Paradis” i sklep z obuwiem Bata, prowadzony przez małżeństwo. Porządku pilnuje miejscowy policjant. W tym obskurnym i prymitywnym środowisku panuje atmosfera tęsknoty za cywilizacją. Lekiem na poprawienie nastroju jest alkohol i 'dziewczynki'. Świętością jest kult kobyły Piłsudskiego, jego Kasztanki. Miasteczko odwiedzają też żołnierze stacjonującego w pobliżu pułku ułanów, którzy szukają tu urozmaicenia.

Młoda kobieta, Maria z synem na ręku siedzi na placu. Zostaje kupiona do pomocy w sklepie obuwniczym. Hanke to lokalni bogacze, który posiadają odbiornik radiowy. Użyczają Marii obskurny pokoik: „Będziesz tu miała jak u Pana Boga za piecem.[...] Masz tu wszystko, co człowiek potrzebuje: łóżko, stołek, miednicę i nocnik”. tym Tymczasem do miasteczka powraca na rowerze Markus, wędrowny fotograf. W międzyczasie następuje przypadkowa zamiana kobył. Markus poznaje Marię i wzrusza się jej losem. Chce adoptować jej syna - jak Józef... Postanawia jej, Marii pomóc - „coś za coś”, za pójście z nim do kina. Daje dziecku swoje imię i nazwisko; „Ochrzczę gnoja, dam mu swoje imię i nazwisko, niech ma”. Na 'matkę chrzestną' wybiera swego dawnego przyjaciela. Jest nim Kołtun, mężczyzna nierozgarnięty, lecz o gołębim sercu. Przyjeżdża pędem, „łapiąc co się nawinie” pociągiem pancernym. W kościele Markus dowiaduje się, że matką chrzestną musi być kobieta. Po uroczystości odbywa się przyjęcie u pani Rokefeler, gdzie decydują się losy Marii, Markusa syna, ojca chrzestnego, Kołtuna, i kolegów z POW...

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

1988:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]