Jelcz L11

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jelcz L11
Ilustracja
Jelcz L11 w Świnoujściu
Dane ogólne
Inne nazwy Jelcz L11/2
Producent Jelczańskie Zakłady Samochodowe
Lata produkcji 1987-1989
Miejsce produkcji  Polska, Jelcz-Laskowice
Dane techniczne
Układ drzwi 2-2-2
2-0-2 (L11/2)
Liczba drzwi 3
2 (L11/2)
Silniki Raba MAN D 2156 HM 6 U 10,35 l
Moc silników 192 KM (142 kW) przy 2100 obr./min.
Skrzynia biegów Csepel ASH75.2
Liczba przełożeń 5
Długość 11000 mm
Szerokość 2500 mm
Wysokość 3080 mm
Masa własna 9400 kg
Masa całkowita 16000 kg
Rozstaw osi 5400 mm
Prędkość maksymalna 97,7 km/h
Wnętrze
Liczba miejsc ogółem 90
94 (L11/2)
Liczba miejsc siedzących 40
44 (L11/2)
Informacje dodatkowe
ABS Nie
ASR Nie
EBS Nie
ESP Nie
Klimatyzacja Nie
Portal Portal Komunikacja miejska

Jelcz L11 – polski autobus lokalny produkowany przez Jelczańskie Zakłady Samochodowe w Jelczu-Laskowicach w latach 1987–1989. Pojazdy tego typu były przeznaczone do obsługi linii lokalnych, użytkowane były głównie przez PKS oraz większe zakłady MKS[1].

Historia modelu[edytuj | edytuj kod]

Jelcze L11, podobnie jak bliźniacze autobusy Jelcz M11 (miejskie, produkowane od 1985 do 1990 roku) były budowane na sprowadzanych z Węgier podwoziach firmy Csepel (stosowanych również do produkcji autobusów Ikarus 260). Nadwozie było skróconą do 11 m wersją nadwozia autobusu Jelcz PR110 opartego o licencję firmy Berliet[2]. Od miejskiego typu M11 wersja L11 różniła się głównie aranżacją wnętrza przystosowaną do obsługi linii lokalnych – kosztem zmniejszonej pojemności autobusu zwiększono liczbę foteli, usunięto także miejsca na wózki dziecięce. Wewnątrz zastosowano miękkie podwójne fotele z dermatoidowym obiciem[2]. Autobus wyposażony był w tachograf, zasłony okien bocznych oraz siatkowe półki montowane pod sufitem na bagaż podręczny[2]. Różnice dotyczyły też skrzyni biegów, dzięki wydłużonym przełożeniom III, IV i V zwiększono prędkość maksymalną pojazdu do 97,7 km/h[2].

Do napędu posłużył ten sam co w modelu M11 silnik Raba MAN D 2156 HM 6 U o pojemności 10,35 l i mocy maksymalnej 192 KM (142 kW) przy 2100 obr./min[1] i momencie obrotowym 696 Nm przy 1300 obr./min. Umieszczony był on centralnie, pomiędzy osiami pojazdu. Napęd przenoszony był poprzez suche jednotarczowe sprzęgło i 5-biegową manualną skrzynię Csepel ASH75.2 na oś tylną[1].

W roku 1988 na wniosek PKS wprowadzono modyfikację polegającą na zlikwidowaniu środkowych drzwi[3]. Dzięki temu wewnątrz zastosowano dodatkowe dwa podwójne miejsca siedzące[2]. W celu odróżnienia od wersji pierwotnej, dwudrzwiowe autobusy oznaczano niekiedy jako L11/2. Łącznie powstało około 1000 sztuk modelu L11. Następcą L11 został Jelcz L120[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c JELCZ L11 - opis. przegubowiec.com, 2009. [dostęp 2011-05-13].
  2. a b c d e f Łukasz Supel: Ocalić od zapomnienia: Jelcz i schyłek lat 80.. infobus.pl, 2005-07-30. [dostęp 2011-05-13].
  3. Jelcz L11 - Baza autobusów - InfoBus. infobus.pl. [dostęp 2011-12-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]