Jelisiej Goriaczow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Горячев Елисей Иванович.jpg

Jelisiej Goriaczow (ur. 1892 na chutorze Pieskowatskim, zm. 12 grudnia 1938 r.) – radziecki wojskowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był z pochodzenia Kozakiem dońskim. Podczas I wojny światowej służył w armii Imperium Rosyjskiego jako podoficer. Został odznaczonym krzyżem św. Jerzego wszystkich klas. Po rewolucji październikowej wypowiedział służbę w oddziałach Kozaków dońskich, które poparły ruch białych i został skazany na śmierć za prowadzenie bolszewickiej agitacji w oddziałach[1]. W 1919 r. wstąpił do WKP (b)[2]. W latach 1918-1921 dowodził zwiadem 3 brygady kawalerii 4 dywizji kawalerii, następnie był zastępcą dowódcy wydzielonego pułku kawalerii 1 Armii Konnej i wreszcie dowódcą 11 brygady kawalerii 4 dywizji kawalerii[2]. W 1922 r. został dwukrotnie odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru[2]. Brygadą kawalerii dowodził również w latach 1921-1930[2]. W latach 1930-1932 studiował na Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego[2]. Od 1930 do 1933 dowodził 3 dywizją kawalerii, zaś od 1933 do 1937 był dowódcą 6 korpusu kawalerii[2]. W 1930 r. otrzymał Order Czerwonego Sztandaru po raz trzeci[2]. Uważany był za zdolnego dowódcę, ponadto jego karierze sprzyjali dawni przełożeni z Armii Konnej – marsz. Siemion Budionny i komisarz obrony Klimient Woroszyłow[1].

Był członkiem Sądowego Trybunału Specjalnego Sądu Najwyższego ZSRR, który 11 czerwca skazał na śmierć siedmiu wysokich rangą dowódców Armii Czerwonej: marszałka Michaiła Tuchaczewskiego, komandarmów I rangi Ionę Jakira oraz Ijeronima Uborewicza, komandarma II rangi Augusta Korka, komkorów Witalija Primakowa, Borisa Feldmana, Roberta Ejdemana i Witowta Putnę. Proces miał charakter pokazowy, a postawione zarzuty szpiegostwa i spisku antypaństwowego były całkowicie fałszywe[3].

Wkrótce po procesie Tuchaczewskiego został mianowany zastępcą dowódcy Kijowskiego Okręgu Wojskowego[1] oraz dowódcą grupy kawalerii tegoż okręgu[2]. W lutym 1938 r. podczas uroczystości w rocznicę 20 lat sformowania Armii Czerwonej otrzymał awans na stopień komkora[1].

W tym samym roku intrygę przeciwko Goriaczowowi zorganizował Jefim Szczadienko, który skłonił komandarma Iosifa Apanasienkę do wystąpienia z niepochlebną opinią na jego temat. Przeciwko komkorowi wystąpił również Pawieł Dybienko. Goriaczow bez powodzenia prosił Woroszyłowa o pomoc. Ostatecznie, przekonany o nieuchronnym aresztowaniu, 12 grudnia 1938 r. zastrzelił się[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d P. Wieczorkiewicz, Łańcuch..., s. 516.
  2. a b c d e f g h Репрессии в Красной Армии, rkka.ru [dostęp 2019-05-02].
  3. P. Wieczorkiewicz, Łańcuch..., s. 68-70.
  4. P. Wieczorkiewicz, Łańcuch..., s. 517.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • P. Wieczorkiewicz, Łańcuch śmierci. Czystka w Armii Czerwonej 1937-1939, Zysk i S-ka, Warszawa 2016, ​ISBN 978-83-7785-794-6​.