Jens Deimel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jens Deimel
Data i miejsce urodzenia 14 września 1972
Winterberg, RFN
Klub SK Winterberg
Wzrost 182 cm
Debiut w PŚ 4.01 1992, Schonach
(14. miejsce - Gundersen)
Pierwsze punkty w PŚ 21.01 1989, Schonach
(14. miejsce - Gundersen)
Pierwsze podium w PŚ 23.01 1993, Saalfelden (3. miejsce - Gundersen)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Mistrzostwa świata
Brąz Falun 1993 Sztafeta
Mistrzostwa świata juniorów
Srebro Vuokatti 1992 Sztafeta
Brąz Vuokatti 1992 Gundersen
Letnie Grand Prix
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
1999

Jens Deimel (ur. 14 września 1972 r. w Winterbergu) – niemiecki specjalista kombinacji norweskiej i skoczek narciarski, reprezentujący także RFN, po zakończeniu kariery trener. Brązowy medalista mistrzostw świata i dwukrotny medalista mistrzostw świata juniorów w kombinacji.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W Pucharze Świata w kombinacji norweskiej zadebiutował 15 marca 1991 w Oslo, gdzie zajął 39. miejsce. Był to jego jedyny występ w sezonie 1990/1991 i wobec braku zdobytych punktów nie został uwzględniony w klasyfikacji generalnej.

Pierwsze punkty zdobył 4 stycznia 1992 w Schonach, zajmując czternaste miejsce. Dwa tygodnie później był trzynasty w Murau i wyniki te pozwoliły mu zająć 33. miejsce w klasyfikacji generalnej. W lutym 1992 wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Albertville, gdzie w kombinacji wystąpił tylko w sztafecie, zajmując wraz z kolegami piąte miejsce. Na tych samych igrzyskach wystąpił także w konkursie skoków na normalnej skoczni, w którym zajął 34. miejsce. W tym samym roku odniósł swój pierwszy w karierze, zdobywając dwa medale na mistrzostwach świata juniorów w Vuokatti w 1992. Wraz z kolegami wywalczył srebrny medal w sztafecie, a w konkursie rozgrywanym metodą Gundersena był trzeci.

Swojej jedyne pucharowe podium Niemiec wywalczył 23 stycznia 1993 w Saalfelden am Steinernen Meer, kiedy zajął trzecie miejsce. W pozostałych konkursach sezonu 1992/1993 pojawił się jeszcze czterokrotnie, ale punktował tylko raz – 8 stycznia w Schonach był dwunasty, co dało mu szesnaste miejsce w klasyfikacji generalnej. Na mistrzostwach świata w Falun w 1993 osiągnął swój największy sukces w kategorii seniorów. Wspólnie z Thomasem Dufterem i Hansem-Peterem Pohlem zdobył tam brązowy medal w zawodach drużynowych. Po skokach Niemcy zajmowali drugie miejsce, ale na trasie biegu zostali wyprzedzeni przez Norwegów i ostatecznie stanęli na najniższym stopniu podium. W zawodach indywidualnych był siedemnasty.

Nie wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994, ale rok później, podczas mistrzostw świata w Thunder Bay wraz z kolegami z reprezentacji zajął szóste miejsce w sztafecie. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1995/1996, który ukończył na dziewiątej pozycji. Pięciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, najlepszy wynik osiągając 13 stycznia 1996 Štrbskim Plesie, gdzie był czwarty.

W zawodach w kombinacji startował do zakończenia sezonu 2001/2002, osiągając tylko jeden znaczący wynik: trzecie miejsce w klasyfikacji końcowej drugiej edycji Letniego Grand Prix w kombinacji norweskiej. W trzech konkursach indywidualnych dwukrotnie stawał na podium: 22 sierpnia 1999 w Wernigerode był trzeci, a trzy dni później w Oberhofie zajął drugie miejsce. W klasyfikacji generalnej wyprzedzili go tylko dwaj rodacy: Ronny Ackermann i Sebastian Haseney. Do 2001 wystąpił na wszystkich dużych imprezach międzynarodowych, najbliżej medalu będąc podczas mistrzostw świata w Lahti w 2001, gdzie wraz z kolegami z drużyny zajął czwarte miejsce w sztafecie. Indywidualnie najlepiej wypadł na mistrzostwach świata w Trondhiem w 1997, gdzie rywalizację zakończył na ósmej pozycji.

W Pucharze Świata w skokach narciarskich zadebiutował 1 stycznia 1991 w Garmisch-Partenkirchen, gdzie zajął 51. miejsce. Pierwsze i zarazem jedyne pucharowe punkty zdobył 28 marca 1993 w Planicy, gdzie zajął 11. miejsce na Bloudkovej Velikance. W klasyfikacji generalnej sezonu 1992/1993 zajął 50. miejsce. Startował także zawodach Pucharu Kontynentalnego najlepsze wyniki osiągając w sezonie 2000/2001, który ukończył na 127. pozycji z dorobkiem 26 punktów.

Przed sezonem 2018/2019 został asystentem trenera męskiej kadry reprezentacji Niemiec w skokach narciarskich[1].

Osiągnięcia w kombinacji[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
5. 17 lutego 1992 Francja Albertville Sztafeta K-90/3x5 km[2] 1:23:36.6 h +4:45.4 min  Japonia
13. 14 lutego 1998 Japonia Nagano Gundersen K-90/15 km 41:21.1 min +2:35.2 min Norwegia Bjarte Engen Vik
6. 20 lutego 1998 Japonia Nagano Sztafeta K-90/4x5 km[3] 54:11.5 min +2:10.5 min  Norwegia

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
17. 18 lutego 1993 Szwecja Falun Gundersen K-90/15 km 46:47.5 min +6:30.0 min Japonia Kenji Ogiwara
3.FIS bronze medal.png 19 lutego 1993 Szwecja Falun Sztafeta K-90/3x5 km[4] 1:19:25.7 h +8.30.5 min  Japonia
6. 10 marca 1995 Kanada Thunder Bay Sztafeta K-90/4x5 km[5] 56:20.2 min +7:07.8 min  Japonia
8. 22 lutego 1997 Norwegia Trondheim Gundersen K-90/15 km 43:43.1 min +2.02.1 min Japonia Kenji Ogiwara
6. 23 lutego 1997 Norwegia Trondheim Sztafeta K-90/4x5 km[6] 52:18.0 min +3:06.2 min  Norwegia
15. 20 lutego 1999 Austria Ramsau Gundersen K-90/15 km 37:04.8 min +4:10.1 min Norwegia Bjarte Engen Vik
6. 25 lutego 1999 Austria Ramsau Sztafeta K-90/4x5 km[7] 49:34.2 min +2:37.9 min  Finlandia
24. 27 lutego 1999 Austria Ramsau Sprint K-90/7.5 km 17:48.4 min +1:55.5 min Norwegia Bjarte Engen Vik
4. 20 lutego 2001 Finlandia Lahti Sztafeta K-90/4x5 km[8] 48:54.1 min +53.5 s  Norwegia
15. 24 lutego 2001 Finlandia Lahti Sprint K-116/7.5 km 19:40.3 min +10.0 s Niemcy Marko Baacke

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
3.FIS bronze medal.png 19 marca 1992 Finlandia Vuokatti Indywidualnie K-90/15 km ? ? Norwegia Halldor Skard
2.FIS silver medal.png 22 marca 1992 Finlandia Vuokatti Sztafeta K-90/3x5 km[9] ? ?  Norwegia

Puchar Świata w kombinacji norweskiej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 21 stycznia 1993 Austria Saalfelden am Steinernen Meer Gundersen K90/15 km ? 3. +2:03.3 min Japonia Kenji Ogiwara

Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 4 grudnia 1994 Norwegia Lillehammer Gundersen K90/15 km ? 3. ? Norwegia Halldor Skard

Letnie Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 22 sierpnia 1999 Niemcy Wernigerode Gundersen K63/10 km ? 3. +36.6 s Niemcy Ronny Ackermann
2. 25 sierpnia 1999 Niemcy Oberhof Sprint K120/5 km ? 2. +2.8 s Niemcy Ronny Ackermann

Osiągnięcia w skokach[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
34. 9 lutego 1992 Francja Albertville Skocznia normalna indywidualnie 222.8 pkt -36.4 pkt Austria Ernst Vettori

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Deimel nigdy nie stał na podium indywidualnych zawodów Pucharu Świata.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dominik Formela: Schuster poprowadzi ośmiu skoczków. skijumping.pl, 2018-05-15. [dostęp 2018-07-15].
  2. Skład drużyny: Hans-Peter Pohl, Jens Deimel, Thomas Dufter
  3. Skład drużyny: Matthias Looß, Ronny Ackermann, Thorsten Schmitt, Jens Deimel
  4. Skład drużyny: Thomas Dufter, Jens Deimel, Hans-Peter Pohl
  5. Skład drużyny: Thomas Dufter, Sven Koch, Jens Deimel, Thomas Abratis
  6. Skład drużyny: Jens Gaiser, Georg Hettich, Matthias Looß, Jens Deimel
  7. Skład drużyny: Jens Gaiser, Jens Deimel, Sebastian Haseney, Ronny Ackermann
  8. Skład drużyny: Marko Baacke, Jens Deimel, Ronny Ackermann, Sebastian Haseney
  9. Skład drużyny: Jens Deimel, Christian Dold, Christoph Braun