Jerry Martin (skoczek narciarski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy skoczka narciarskiego. Zobacz też: Jerry Martin.
Jerry Martin
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1950
Minneapolis
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Rekord życiowy 147 m na Copper Peak w Ironwood (7 lutego 1975)

Jerry Kenneth Martin (ur. 18 sierpnia 1950 w Minneapolis) – amerykański skoczek narciarski. Dwukrotny olimpijczyk (1972 i 1976), uczestnik mistrzostw świata seniorów (1970 i 1974) i mistrzostw świata w lotach narciarskich (1975). Trzy razy zwyciężał w Tygodniu Lotów Narciarskich rozgrywanym na Copper Peak w Ironwood (1973–1975). Trzykrotny mistrz kraju. Po zakończeniu kariery został trenerem skoków narciarskich i działaczem sportowym.

Jego brat, Jay Martin, również był skoczkiem narciarskim i olimpijczykiem (1968)[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Martin zaczął trenować skoki narciarskie w wieku 5 lat, za sprawą swojego ojca, Kena. W 1965, jako 14-latek, zdobył mistrzostwo Stanów Zjednoczonych juniorów, będąc najmłodszym w historii skoczkiem, który tego dokonał. W 1967 został zaproszony do treningów z reprezentacją Stanów Zjednoczonych w skokach narciarskich, z którą wyleciał na zawody rozgrywane w Europie[2]. Na przełomie 1967 i 1968 po raz pierwszy wziął udział w Turnieju Czterech Skoczni – w każdym z konkursów 16. jego edycji plasował się w siódmej dziesiątce, kończąc turniej na 64. lokacie[3]. Brał udział w testach amerykańskiej reprezentacji przed Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi 1968, jednak nie zdołał się do niej zakwalifikować. Do amerykańskiej reprezentacji został ostatecznie włączony rok później i znajdował się w jej składzie do zakończenia kariery w 1976[2]

W 1970 zadebiutował w mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym – na skoczni normalnej był 44., a na dużej 48. W 1971 bez sukcesów brał udział w Igrzyskach Narciarskich w Lahti i Festiwalu Narciarskim w Holmenkollen[3]. W tym samym roku zdobył pierwsze mistrzostwo Stanów Zjednoczonych. Ponadto skokiem na odległość 345 stóp (około 105 metrów) ustanowił rekord Pine Mountain Jump w Iron Mountain – wynik ten był wówczas najlepszym rezultatem uzyskanym kiedykolwiek w Ameryce Północnej[2]. Latem 1971, podczas pracy w firmie Brisson Stucco, prowadzonej przez trenera Eda Brissona stracił wzrok w prawym oku – podczas mocowania rusztowania do ceglanej ściany gwóźdź przybijany przez pomagającego tynkarzom Martina złamał się, wbijając się w jego oko. Mimo wypadku, z początkiem sezonu zimowego Martin powrócił do treningów, a następnie kontynuował karierę, skacząc z jednym sprawnym okiem[4].

W 1972 zwyciężył w amerykańskich kwalifikacjach olimpijskich, dzięki czemu pojechał na igrzyska w Sapporo[2], na których uplasował się w czwartej dziesiątce – na skoczni normalnej był 34., a na obiekcie dużym 36[5]. W 1973 zwyciężył w Tygodniu Lotów Narciarskich rozgrywanym na Copper Peak w Ironwood. W swojej najlepszej próbie uzyskał wówczas 137 metrów[3], ustanawiając nowy rekord obiektu[6]. W tym samym roku zdobył także drugie w karierze mistrzostwo kraju seniorów[2]. W 22. Turnieju Czterech Skoczni notował najlepsze w karierze wyniki w tej imprezie, plasując się na przełomie drugiej i trzeciej dziesiątki pierwszych trzech konkursów (kolejno: 13., 24. i 20.). Za sprawą słabego występu w kończących turniej zawodach w Bischofshofen (61. lokata), w ostatecznej klasyfikacji turnieju zajął 28. pozycję. W lutym 1974 po raz drugi wygrał Tydzień Lotów Narciarskich w Ironwood[3], skokiem na odległość 144 metrów poprawiając rekord Copper Peak[6]. W tym samym miesiącu wystartował w mistrzostwach świata seniorów, plasując się na 39. lokacie w konkursie na skoczni normalnej. W 1975 po raz trzeci i ostatni triumfował w Tygodniu Lotów Narciarskich w Ironwood[3], ponownie poprawiając rekord obiektu (147 metrów)[6]. Wynik ten, uzyskany 7 lutego 1975, jest jednocześnie jego rekordem życiowym[7]. Zajął 18. pozycję w Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 1975[3]. W tym samym roku zdobył trzeci tytuł mistrza kraju, a także ustanowił nowy rekord skoczni Suicide Hill w Ishpeming (284 stopy, czyli około 86,5 metra). W 1976 zwyciężył w mistrzostwach Kanady. Zarówno w mistrzostwach Stanów Zjednoczonych, jak i w amerykańskich kwalifikacjach olimpijskich w tym roku zajmował z kolei drugie lokaty[2]. Na igrzyskach w Innsbrucku uplasował się na 27. pozycji na skoczni normalnej i na 32. na obiekcie dużym[5]. W tym samym roku zakończył karierę[2].

Po zakończeniu kariery został trenerem skoków narciarskich, a także działaczem sportowym – pełnił między innymi funkcję prezydenta klubu narciarskiego z Minneapolis i zajmował się treningiem miejscowych juniorów[2]. W 2008 został włączony do amerykańskiej galerii sławy skoków narciarskich (The American Ski Jumping Hall of Fame)[8].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Zimowe igrzyska olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

1972 Japonia Sapporo 34. miejsce (skocznia normalna), 36. miejsce (skocznia duża)
1976 Austria Innsbruck 27. miejsce (skocznia normalna), 32. miejsce (skocznia duża)

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

1970 Czechosłowacja Szczyrbskie Jezioro 44. miejsce (skocznia normalna), 48. miejsce (skocznia duża)
1974 Szwecja Falun 39. miejsce (skocznia normalna)

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

1975 Austria Tauplitz 18. miejsce

Turniej Czterech Skoczni[edytuj | edytuj kod]

16. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Nota Miejsce
64 66 62 68 627,3 64
18. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Nota Miejsce
49 68 81 51 694,8 62
22. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Nota Miejsce
13 24 20 61 815,2 28
24. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Nota Miejsce
18 48 37 69 701,4 46

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jay Martin (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2018-09-07].
  2. a b c d e f g h Jerry Martin (ang.). americanskijumping.com. [dostęp 2018-09-06].
  3. a b c d e f Adam Kwieciński: MARTIN Jerri 1950.08.18 USA. wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2018-09-06].
  4. Greg Windsperger: GREG WINDSPERGER- DEC 22 2017 (ang.). usanordic.org, 2017-12-22. [dostęp 2018-09-06].
  5. a b Jerry Martin (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2018-09-07].
  6. a b c Adrian Dworakowski: Copper Peak – amerykański "mamut". skijumping.pl, 2007-04-16. [dostęp 2018-09-07].
  7. Ski Jumping Personal Best List - Men (ang.). skisprungschanzen.com, 2018-06-20. s. 17. [dostęp 2018-09-07].
  8. The American Ski Jumping Hall of Fame – Inductees (ang.). americanskijumping.com. [dostęp 2018-09-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]