Jerzy Baranowski (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Baranowski
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1948
Cło
Przebieg służby
Lata służby 19672007
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne PRL
POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne RP
Jednostki 6 Pułk Zmechanizowany
2 Pułk Czołgów
5 DPanc
73 Pułk Czołgów
15 Pułk Czołgów
25 Pułk Zmechanizowany
10 Dywizja Pancerna
AON
4 DZ
ŚOW, MON, SG WP
Stanowiska • d-ca plcz, d-ca kpcz
• oficer operacyjny w dywizji
• szef sztabu–z-ca d-cy pcz
• dowódca pcz, pz
• szef sztabu–z-ca, dowódca DP, DZ
• z-ca szefa sztabu ŚOW
• z-ca dyrektora DK–szef Inspekcji SZ MON
• dowódca ŚOW
• szef Generalnego Zarządu Wsparcia SG WP
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia PolskiKrzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia PolskiZłoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Jerzy Baranowski (ur. 20 sierpnia 1948 w Cle) – żołnierz, polski oficer dyplomowany wojsk pancernych i zmechanizowanych, generał dywizji Wojska Polskiego w stanie spoczynku, były dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego i szef Generalnego Zarządu Wsparcia Sztabu Generalnego WP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Baranowski urodził się 20 sierpnia 1948 w Cle w Świętokrzyskim. We wrześniu 1967 rozpoczął naukę w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Pancernych w Poznaniu, którą ukończył w sierpniu 1971. Służbę zawodową rozpoczął jako dowódca plutonu czołgów w 6 Pułku Zmechanizowanym w Częstochowie z 2 Dywizji Zmechanizowanej. W 1974 objął dowodzenie kompanią czołgów w 2 Pułku Czołgów w Opolu z 10 Dywizji Pancernej, uzyskał na tym stanowisku „Złotą Odznakę” i tytuł „Przodującego Dowódcy”. Od października 1977 do sierpnia 1980 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie na kierunku ogólnowojskowym, po ukończeniu których został oficerem operacyjnym w wydziale operacyjnym 5 Dywizji Pancernej w Gubinie[1].

W 1982 awansowany na stopień majora. W latach 1983–1985 był szefem sztabu – zastępca dowódcy 73 Pułku Czołgów w Gubinie z 5DPanc. W 1985 objął funkcję dowódcy 15 Pułku Czołgów, a następnie dowodził 25 Pułkiem Zmechanizowanym z 10 Dywizji Pancernej. W 1990 powierzono mu funkcję szefa sztabu – zastępca dowódcy 10 Dywizji Pancernej w Opolu, a od 1991 pełnił obowiązki tej dywizji. W 1993 ukończył Podyplomowe Studia Operacyjno–Strategiczne w Akademii Obrony Narodowej, po których został wyznaczony na stanowisko dowódcy 4 Dywizji Zmechanizowanej w Krośnie Odrzańskim[1].

10 listopada 1994 awansowany na stopień generała brygady. Akt mianowania odebrał z rąk prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Wałęsy[2]. W roku 1995 kierował pierwszymi polsko-amerykańskimi ćwiczeniami bilateralnymi „Partnerstwa dla Pokoju” pod kryptonimem „Dwa Orły”[3]. W 1996 kierował ćwiczeniem pod nazwą „Wspólny Most”. W roku 1997 objął funkcję zastępcy szefa sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego ds. operacyjnych. W latach 1998–2001 był zastępcą dyrektora Departamentu Kontroli – szef Inspekcji Sił Zbrojnych Ministerstwa Obrony Narodowej[1].

10 maja 2001 został nominowany na dowódcę Śląskiego Okręgu Wojskowego na 3-letnią kadencję[4]. 15 sierpnia 2004 podczas uroczystości z okazji Święta Wojska Polskiego na dziedzińcu Belwederu został awansowany na stopień generała dywizji. Akt mianowania odebrał z rąk prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Aleksandra Kwaśniewskiego[5]. Od 2004 do 2007 piastował funkcję szefa Generalnego Zarządu Wsparcia Sztabu Generalnego WP. W 2007 zakończył zawodową służbę wojskową[1][6].

Awanse[1][5][edytuj | edytuj kod]

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Jędrzejko, Krogulski, Paszkowski 2002 ↓, s. 134.
  2. Tomasz Honkisz. Kronika – przegląd wydarzeń. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 3-4/95. s. 271. 
  3. „Dwa Orły” – 25 lat temu odbyły się pierwsze polsko-amerykańskie manewry wojskowe. radiowroclaw.pl, 2020-09-14. [dostęp 2021-01-12].
  4. Gen. Jerzy Baranowski dowódcą ŚOW. wroclaw.naszemiasto, 2001-05-10. [dostęp 2021-01-12].
  5. a b Udział Prezydenta RP w uroczystościach z okazji Święta Wojska Polskiego. prezydent.pl, 2004-08-15. [dostęp 2021-01-12].
  6. Kto obroni armię przed PiS?. tygodnikprzeglad.pl, 2007-05-06. [dostęp 2021-01-12].
  7. Kusiak i Tkaczew 2010 ↓, s. 33.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mariusz Jędrzejko, Mariusz Krogulski, Marek Paszkowski: Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002). Warszawa: Von Borowiecky, 2002. ISBN 83-87689-46-7.
  • Franciszek Kusiak, Władysław Tkaczew: 65 lat Śląskiego Okręgu Wojskowego 1945-2010. Wrocław: Wojskowe Stowarzyszenie „Sport-Turystyka-Obronność”, 2010, s. 33. ISBN 978-83-925702-5-7.