Jerzy Jachowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Jachowicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1938
Sochaczew
Zawód, zajęcie dziennikarz
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości

Jerzy Mieczysław Jachowicz (ur. 15 maja 1938 w Sochaczewie) – polski dziennikarz, publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przed 1989 działał w opozycji demokratycznej (NSZZ „Solidarność”). W latach 1989–2005 był dziennikarzem „Gazety Wyborczej”, jednym z prekursorów dziennikarstwa śledczego w Polsce[1].

Zajmował się głównie problematyką przestępczości zorganizowanej i jej powiązań z dawnym aparatem bezpieczeństwa PRL. Pisał m.in. o zabójstwie Grzegorza Przemyka, niszczeniu dokumentów na zlecenie gen. Buły.

Od 2005 pracował jako dziennikarz tygodnika „Newsweek Polska”, zaś od 2006 w „Dzienniku”. Od 2008 na antenie Programu III Polskiego Radia w porannym wydaniu audycji „Zapraszamy do Trójki” prowadził cykl „Z Archiwum Jerzego Jachowicza”, gdzie opowiadał o wybranych przez siebie wydarzeniach, które badał jako dziennikarz śledczy. Zrezygnował z tej pracy 2 marca 2009 w reakcji na odwołanie Krzysztofa Skowrońskiego z funkcji dyrektora Programu III[2].

Jerzy Jachowicz do końca 2010 współpracował z informacyjnym portalem internetowym Telewizji Polskiej – tvp.info[3], a do listopada 2012 z tygodnikiem „Uważam Rze”.

Obecnie prowadzi audycję „W Jamie Jachowicza”[4] w internetowym Radiu Wnet. Publikuje również w „Gazecie Polskiej Codziennie”, a od listopada 2012 jest stałym felietonistą-komentatorem tygodnika W Sieci[5].

Jest członkiem Stowarzyszenia Wolnego Słowa. Autor książki Z archiwum Jerzego Jachowicza (Kraków: Wydawnictwo Otwarte 2008).

11 listopada 2017 został odznaczony przez Prezydenta RP Andrzeja Dudę Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w pracy dziennikarskiej i publicystycznej[6]. W 2018 został wyróżniony Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 1990 nieznani sprawcy podpalili jego mieszkanie w Pruszkowie. W wyniku pożaru zginęła żona dziennikarza, Maria (z domu Chiniec)[8]. Jego syn, Piotr Jachowicz (ur. 1967), jest scenarzystą.

O losach Jerzego Jachowicza opowiada film fabularny Tomasza Dudziewicza Tu stoję... (1993)[9]. W rolę dziennikarza (w filmie o nazwisku Lech Bentkiewicz) wcielił się Lech Łotocki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Przemysław Harczuk, Jerzy Jachowicz o GW: Parasol ochronny dla zbrodniarzy, 20 czerwca 2015 [dostęp 2018-02-10] (pol.).
  2. Jachowicz odchodzi z „Trójki”. rp.pl, 2 marca 2009.
  3. Jerzy Jachowicz odchodzi z portalu tvp.info. press.pl, 30 grudnia 2010. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-19)].
  4. Audycja Jerzego Jachowicza w Radiu Wnet.
  5. Nowoczesny, niezależny, odważny dwutygodnik osobistych opinii „Sieci” już w sprzedaży!!! (pol.). wpolityce.pl. [dostęp 2012-11-29].
  6. Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości. prezydent.pl, 2017-11-11. [dostęp 2017-11-12].
  7. Prezydent nadał Medale Stulecia Odzyskanej Niepodległości. prezydent.pl, 2018-12-12. [dostęp 2018-12-16].
  8. Byłych esbeków bałem się bardziej niż mafii. dziennik.pl, 25 października 2008.
  9. filmpolski.pl: TU STOJĘ.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Jachowicz, Z archiwum Jerzego Jachowicza, Kraków: Wydawnictwo Otwarte, 2008, ISBN 978-83-7515-055-1, OCLC 297775957.
  • Kto jest kim w Polsce, edycja IV (zespół redakcyjny Beata Cynkier i inni), Warszawa 2001, s. 322

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]